در قرآن خداوند از بعضى غذاها نامبرده كه هركدام در يك گروه از اين هرم غذايى قرار مىگيرد . در گروه اول خداوند از گندم ( يوسف 47 و 48 ) و درختان داربستى ( انعام 141 ) و . . . ، در گروه دوم از گوشت ( انعام 144 - 143 ) ( اانعام 119 - 118 ) ، ماهى ( مائده 96 ) عدس ( بقره 61 ) و . . . و در گروه سوم شير مادر ( بقره 233 ) ، شير حيوانات حلال گوشت ( نحل 66 ) و . . . و در گروه چهارم خرما ( انعام 141 ) ، انگور ( انعام 99 ) انار ( انعام 99 ) زيتون ( انعام 99 ) انجير ( تين 1 ) خيار ( بقره 61 ) سير ( بقره 61 ) پياز ( بقره 61 ) سبزى ( عبس 28 ) و . . . و از گروه پنجم به عسل ( نحل 69 - 68 ) آب ( فرقان 48 ) و . . . نام برده است . بعد تغذيه از منظر قرآن بسيار غنى است و نگاهى كوتاه به نقش ارزشمند مواد غذايى مختلف در تأمين و حفظ سلامت انسان نشان مىدهد از بين انواع گوناگون مواد غذايى پس از آب ، كربوهيدراتها يا مواد قندى نشاستهاى بيشترين نياز انسانى را از نظر كمى و كيفى در برنامه غذايى تأمين مىكند . اين دسته از مواد غذايى همان است كه در غلات ، ميوهها و ديگر مواد نشاستهاى وجود داشته و در قرآن به عنوان نعم غذايى مورد توجه و تذكر قرار گرفته است . اهميتى كه اسلام براى ميوهها قائل شده بيشتر از بسيارى از غذاهاست ، در قرآن آيات زيادى است كه بطور عموم نام ميوهها را برده و آنها را دليل بر عظمت آفريدگار قرار داده ، و در بعضى آيات از ميوه مشخصى نام برده است . در قرآن 5 نوع ميوه انرژىبخش خرما ، انگور ، زيتون ، انار و انجير كه هريك خواص غذايى درمانى مشخصى داشته و مطبوع ذائقه اكثريت مردم روى زمين بوده ميوه هايى هستند كه تمام قسمتهاى آن قابل استفاده است و جمعا 20 آيه در مورد ارزشمندى آنها در سور مختلف ذكر شده است ، در قرآن از رستنىها و گياهان ديگرى نيز نامى به ميان آمده است كه آنها را نمىتوان در شمار روييدنىها و ميوهجات معمول ، مورد نياز و باب مذاق كل مردم دانسته و در واقع بهعنوان نعمتى از نعم خاص الهى براى بشر منظور كرد .
1 - خرما :
از جمله ميوههايى كه در قرآن مورد توجه قرار گرفته و مصرفش به اذن خدا براى بندگان برگزيده و در شرايط بحرانى شايد بهعنوان غذا و دارو توصيهشده خرما مىباشد