اميدى بر بيمار چيره شود او را مىشكند و به ضعف مىكشاند . در عوض روح اميد به او نيرو مىدهد و او را با نشاط مىسازد . پيامبر اسلام درباره روحيه دادن به بيمار و اميدوار ساختن او به زندگى فرمودهاند : هرگاه بر بيمار وارد شديد او را به سلامت و طول عمر اميدوار سازيد ، گرچه اين اميدوار ساختن در قضا و قدر مؤثر نيست ولى بيمار را دلخوش مىسازد و باعث آرامش و تسكين او مىگردد ( 1 ) . امروزه از نظر علمى نيز ثابت شده است كه روحيه قوى و شاد در بيمار تأثير مهمى در درمان و سير سريع بهبوديش دارد . اسلام با بيان قاعده عمومى كه براى هر درد درمانى هست دو هدف عمده را دنبال نموده است : اول اينكه به تمامى بيماران اميد به بهبودى و يافتن راه حل درمانى مىدهد كه در تقويت روحيه آنها مؤثر است و مسلمانان را برمىانگيزاند تا در مقابل هيچ درد و بيمارى تسليم نشوند . و دوم آنكه به نيروهاى پزشكى اين نويد را داده است كه از يافتن دارو و درمان بيماريها نوميد نشده و با همت و پژوهش بدنبال درمان تمام بيماريها باشند ( 7 ) .
پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله مىفرمايد : خود را مداوا كنيد ؛ زيرا خداوند متعال هيچ دردى نداد مگر آنكه برايش شفايى نهاد ، بجز مرگ و پيرى ( كه دوايى ندارد ) .
در رابطه به اميد دادن به بيمار رازى مىگويد : پزشك بايد هميشه بيمار را به بهبودى اميدوار سازد اگر چه خود پزشك هم در اين مورد كاملا مطمئن نباشد . همانطور كه خوشحالى و بد حالى ذهنى و روحى در حالت جسمى مؤثر واقع مىشوند ، پزشك هم بايد بيمار را شهامت حيات بخشد . از ابن سينا نيز نقل شده است كه پزشك هرگز نبايد چنين حالتى بوجود آورد كه ديگر نسبت به بيمار اميد بهبودى وجود ندارد ( 12 ) .
در ضرورت درمان و عدم كتمان بيمارى از پزشك امام على عليه السّلام كسى كه بيمارى خود را از پزشكان پوشيده بدارد ، به بدن خود خيانت كرده است و طبيبش را از درمان خويش ناتوان سازد و در حديث ديگرى از امام على ( ع ) به تحمل سختىهاى درمان توصيه شده است : " هركه تلخى دوا را تحمّل نكند ، درد و بيماريش ادامه يابد " ( 10 ) .
قرآن و طب ( مجموعه مقالات ) ( فارسى ) — صفحة 248
مساهمون: بنياد پژوهشهاى قرآنى حوزه و دانشگاه
ص٢٤٨