مورد بازخوانى قرار داد . و مهمترين اصول آن عبارتست از
1 - اصل عدالت در محيط زيست
عدالت قانون عام است كه تمامى نظام آفرينش را شامل مىشود و مفهوم است ، كه حق هر موجودى ، چنانكه شايسته اوست ادا شود اين تعريف از عدالت يك تعريف جامع است كه و شامل انسانها ، حيوانات ، گياهان و حتى اشياى به ظاهر بيجان ، مانند آب ، سنگ و خاك نيز مىشود .
عمدهترين مصداقهاى زيستمحيطى كه عدالت ارتباط دارد ، را مىتوان در محدودهاى زير فهرست نمود :
الف - برهم خوردن نظام اكوسيستم « 1 » طبيعت توسط انسان كه به معناى برهم خوردن حقوق عناصر زيستمحيطى است . و در واقع ته شدن منابع طبيعى توسط انسان در موارد انرژى ، ذخاير زيرزمينى و مواد غذايى و بطور كلى منابع تجديدناپذير « 2 » .
ب - آلودگى عناصر اصلى تغذيه انسان يعنى آب ، خاك ، هوا و تجمع مواد زايد و آلودهكنندهها كه حق حيات موجودات زنده از جمله انسان را از آنان سلب مىكند .
ج - استفاده از مواد اوليه و ذخائر كرهى زمين به منظور ساخت سلاحهاى مرگبار و يا ديگر كالاهاى غير مفيد و زيانبار براى بشر كه در حقيقت استفادهى نابحق از اين مواد است متاسفانه موارد فوق زمينه بحران محيط زيست را بوجود آورده است .
هامش
( 1 ) . به مجموع جمعيتهاى انواع مختلف جانداران يك منطقه ، اجتماع انسانى و به مجموعه اجتماعات زيستى و رابطه آنها با محيط زندگيشان يك نظام اكولوژيك يا اكوسيستم گويند ، يعنى نظام اكولوژيك مجموعه عناصر زنده و غير زنده محيط در يك ناحيه معين است كه با روابط و تاثير متقابل به ساختن و مبادله مواد غذايى و انرژى اشتغال دارند ( اصول و مبانى بهداشت محيط ، ص 5
( 2 ) . اصول و مبانى بهداشت محيط ، ص 11