زيستمحيطى را مىتوان در قالب قاعده لا ضرر مورد بحث قرار داد مانند :
الف - ريختن زباله در جاهايى كه اثرات آن بر انسان و محيط زيست زيان برساند مانند نفوذ پسابهاى نفتى به سفرههاى آب زيرزمينى .
ب - بهرهبردارى غير مجاز از ذخاير طبيعى مانند چاهها نفت و گاز كه منجر به ضرر به نسلهاى آينده مىشود .
ج - استفاده از خودروهاى دودزا و كارخانههاى غير استاندارد به خصوص در نزديكى شهرها .
ه - ايجاد آلودگى صوتى بهگونهاى كه مزاحم شهروندان باشد مانند صداى كارخانجات نزديك شهر .
4 - اصل آبادى و ايجاد محيط زيست مصنوعى
انسان موجودى است كه خداوند متعال به او مسئوليت آبادگرى زمين را ، داد :
هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فِيها
« 1 » اوست كه شما را از زمين آفريد و آبادى آن را به شما واگذاشت .
در آيهاى ديگر خداوند انسان را از تخريب و برهم زدن نظام انسجاميافته طبيعت و ويرانى آن برحذر مىدارد :
وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها
« 2 » و در زمين پس از اصلاح آن فساد نكنيد آيات فوق به دو جنبه مثبت و منفى فعاليت انسان در زمين اشاره دارد . از آنجائى كه آبادگرى و پرهيز از هر نوع ويرانگرى به منظور تامين نيازها و خواسته هاى انسان است ، پس در حقيقت اين همان طرح توسعه پايدارى است كه امروزه مورد توجه انديشمندان زيستمحيطى قرار گرفته است . يعنى تلاش در جهت برآوردن نيازمندى
هامش
( 1 ) . هود ( 11 ) ، آيه 61
( 2 ) . اعراف ( 7 ) ، آيه 56