نشان داده كه متوسط مدت بسترى گروهى كه براى آنها دعا شده بود كمتر از گروه مشاهده بود و عوارض هم كمتر در آنها ديده شد ( 2 ) .
پژوهش جالب ديگرى كه در كشور كره انجام شده بود اثربخشى دعا را در درمان بيماران نابارور و موفقيت روش لقاح مصنوعى
( IVF )
مورد ارزيابى قرار داد . ميزان موفقيت
( implantation rate )
در گروه مداخله ( كه براى آنها دعا شده بود ) 3 / 16 درصد و در گروه كنترل 8 درصد بود كه اختلاف كاملا معنىدارى را نشان مىداد ( 17 ) .
پژوهش ديگرى كه مىتوان در مورد تاثير مثبت دعا از آن ياد كرد اثر دعا در درمان بيماران مبتلا به آرتريت روماتوئيد بود كه به صورت كارآزمايى بالينى اتفاقى شده انجام شده بود ( 14 ) .
البته مطالعاتى هم بودهاند كه نتوانستند اثربخشى دعا را در درمان بيماران نشان دهند مثل پژوهشى كه به صورت پايلوت در مورد تاثير دعا بر درمان اختلالات روانپزشكى كودكان انجام شده است . البته خود نويسندگان اين مطالعه به برخى محدوديتهاى اين مطالعه اشاره كرده است از جمله كم بودن حجم نمونه ( در هر گروه 20 نفر ) كه تعدادى از افراد هر گروه نيز دوره مطالعه را كامل نكردند ( 13 ) .
در كشور ما نيز گروه تحقيقاتى ما ، مطالعاتى در مورد بررسى تاثير دعا در درمان بيماران انجام دادهاند كه يكى از آنها در مورد تاثير دعا بر هموگلوبين بيماران مبتلا به تالاسمى ماژور بود ( 26 - 27 ) و پژوهش ديگر مربوط به كيفيت زندگى مبتلايان به بيمارى مولتيپل اسكلروز بود ( 28 ) .