از خداوند براى درمان بيمارىها اشاره شده است . مثلا در انجيل مرقس درباره آنچه تحت عنوان " شفاى يك پسر غشى " عنوان شده مىآيد كه حضرت عيسى بيمار را شفا مىدهد و « . . . بعدا وقتى شاگردان در خانه با عيسى تنها بودند از او پرسيدند چرا ما نتوانستيم روح ناپاك را بيرون كنيم ؟ عيسى فرمود : اين نوع روح ناپاك جز با دعا بيرون نمىرود » . و در جايى ديگر تحت عنوان نيروى ايمان آمده است : « اگر ايمان داشته باشيد ، هرچه در دعا بخواهيد خدا به شما خواهد داد » . قرآن كريم كه كاملترين كتاب آسمانى و دربرگيرنده تعاليم جامع براى نجات و رشد انسان است آيات مختلفى به روى آوردن به خداوند و دعا كردن به سوى خالق يكتا براى شفا و درمان بيمارىها اشاره دارد
( وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ )
و
( وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ ) .
از سوى ديگر ما شيعيان ، علاوه بر تعاليم عالى موجود در اين كتاب نورانى كه طليعه آيات آن با پيشرفت دانش بشر هر روز بيشازپيش عالمتاب مىگردد ، سنت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و خاندان پاك ايشان را نيز در اختيار داريم كه روشنگر راه مومنان در مسير تعالى و تكامل به سوى خداوند مىباشند . بخشى از اين تعاليم مربوط به دعا و نقش آن در درمان بيمارىها و ارتقاى سلامت انسان است .
پيروان اكثر اديان الهى براى بيماران خود دعا مىخوانند . اين دعا گاه در حضور فرد بيمار و گاه هنگامى كه فرد بيمار نزد ما نيست انجام مىشود مثلا هنگام انجام عبادت ديگرى مانند نماز يا مناجات با پروردگار . بنابراين گاه خود بيمار مطلع نيست كه فرد يا افرادى در حال دعا كردن براى وى مىباشند . اين امر از آن جهت اهميت دارد كه تاثير شفابخش دعا در اين موارد قابل انتساب به اثر تلقين يا
placebo effect
نيست هرچند كه حتى استفاده اثر تلقين درصورتىكه بتواند از درد و رنج بيمار بكاهد قابل توجيه به نظر مىرسد .
در سالهاى اخير تاثير دعا و نحوههاى مختلف برگزارى آن در درمان بيمارىها به