طور جدى توسط پژوهشگران مورد توجه قرار گرفته است و كارآزمايىهاى متعددى در اين راستا انجام شده است . هدف اصلى اين مطالعات پاسخ به اين سوال بوده است كه آيا دعا كردن براى بيماران مىتواند پيامدهاى مرتبط با سلامت را نسبت به گروه كنترل بهبود دهد . هدف اين مطالعه تعيين رويكردهاى موجود به دعا در متون اسلامى و مقالات و مستندات پزشكى روز مىباشد .
روشها : براى اين مطالعه ، مقالات موجود در
pubmed
با كليدواژه
intercessory prayer
مورد جستجو قرار گرفت . در عين حال ، متون اسلامى همچون قرآن كريم ، صحيفه سجاديه و مفاتيح الجنان جستجو شد و حالات و آدابى كه براى دعا وارد شده است بررسى شد . يافتهها : حاصل جستجو در
pubmed
65 مقاله بود كه 20 مورد از آن كارآزمايىهايى بودند كه بر روى انسان انجام شده بودند . اين كارآزمايىها ، شامل بررسى اثر دعادرمانى در درمان بيماران قلبى ( 10 - 2 ) ،
HIV
/ ايدز ( 11 - 12 ) ، بيمارىهاى روانپزشكى كودك ( 13 ) ، آرتريت روماتوئيد ( 15 - 14 ) ، عفونت خون ( 16 ) ، نابارورى ( 17 ) ، بيماران دياليزى ( 18 ) ، الكليسم ( 19 ) ، اعتماد به نفس و اضطراب افراد ( 20 ) و توانايى حل مسئله در افراد سالم ( 21 ) بود . از جمله معروفترين اين مطالعات كه با حجم نمونه نسبتا زيادى انجام شده مىتوان به پژوهش دكتر هريس و همكاران اشاره كرد كه از دقيقترين پژوهشهايى است كه در اين زمينه انجام شده است . اين افراد در يك كارآزمايى بالينى دوسويه كور تاثير دعا را بر پيامد
( outcome )
و مدت بسترى بيماران بسترى در بخش مراقبتهاى قلبى
( CCU )
بررسى كردند . در ابتداى پژوهش ، 1013 بيمار در دو گروه مشاهده و مداخله به طور اتفاقى تخصيص شدند . نام كوچك بيماران گروه مداخله به تيم دعادرمانى ارائه شد و آنها به طور روزانه براى 4 هفته براى اين افراد دعا كردند . در پايان