خرابى امر وى و نفاق مىكند با آن حضرت در دين خود و بيان نكرده است و نشناسانده به وى اعيان و اشخاص ايشان را و دلالت نكرده است و راه ننموده آن حضرت را به اسماء و نامهاى ايشان .
پس فرموده است جلّ جلاله :
(
وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ لا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُمْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلى عَذابٍ عَظِيمٍ
) « 1 » ، يعنى از اهل مدينه جماعتى هستند كه اقدام كردند بر نفاق تا به نهايت مرتبهء نفاق رسيدند ، نمىشناسى تو ايشان را ما مىشناسيم ايشان را زود باشد كه عذاب كنيم ايشان را دو مرتبه ، ( يكى آنكه رسوا مىكنيم ايشان را دوم آنكه مىكشيم ايشان را و احتمال دارد كه مراد يكى از اين دو تا باشد و ديگرى عذاب قبر باشد ) باز رد كرده مىشوند به عذاب عظيم كه آن عذاب آتش است .
و فرموده است :
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ
) « 2 » ، يعنى هر گاه نازل مىشود سورهاى نگاه مىكنند بعضى از ايشان به بعض ديگر ( از روى انكار آن سوره و استهزاء به آن و مىگويند كه ) آيا شما را كسى مىبيند ( اگر بيرون رويد از مجلس رسول صلّى اللَّه عليه و آله پس اگر كسى نبيند ايشان را و متوجّه ايشان نباشد ) بر مىخيزند و مىروند . بگرداند خداى تعالى دلهاى ايشان را از ايمان ( كه نفرين بر ايشان باشد و احتمال دارد كه مراد خبر باشد ، يعنى گردانيده است خداى دلهاى ايشان را از ايمان ) به سبب آنكه ايشان طائفهاند كه فقيه و دانا نمىشوند . ( از براى بدى فهم ايشان يا آنكه فكر و تأمل نمىكنند . ) و فرموده است :
هامش
( 1 ) . سوره توبه ، آيه 101 .
( 2 ) . سوره توبه ، آيه 127