حديث مخصوص از براى موافقت مضمون آن حديث است به قرآن مجيد و عقل نه از براى حكم به عدالت ابو بكر همچنان كه تو گمان كردهاى و نه از براى صواب شمردن ابو بكر در جميع اخبار همچنان كه تو اعتقاد دارى .
پس على بن عيسى رمّانى چون اين سخنان شنيد گفت : من اعتماد نكردم در عدالت ابو بكر و صدق او بر حديثى كه روايت كردم از امير المؤمنين عليه السّلام ، بلكه ذكر اين حديث را توطئه و تمهيد كردم از براى ذكر معتمد عليه خود و تو سخن را دراز كردى در معنى آن حديث و به طول كشانيدى .
و آنچه اعتماد دارم بر آن در عدالت و صدق ابو بكر آن است كه يافتم امير المؤمنين عليه السّلام را كه بيعت كرد با ابو بكر و گرفت عطاء از او و نماز گزارد در عقب سر او و انكار نكرد براو نه به دست و نه به زبان . پس اگر ابو بكر ظالم مىبود نسبت به حضرت فاطمه عليها السّلام ، هر آينه جايز نبود كه راضى بوده باشد امير المؤمنين عليه السّلام به امامت او چنين رضائى كه منجر شود به آنچه وصف كردم .
پس گفتم به على بن عيسى كه اين سخن تو انتقال دوم است بعد از انتقال اول و تدارك آن چيزى است كه از تو فوت شده و تلافى تقصيرى است كه از تو به وجود آمده و اگر من و تو عمل كنيم بر اين گزافها كه مىگوئى مدار مجلس به افشانيدن مسائل و منتقل شدن از مسألهاى به مسأله ديگر خواهد گذشت و از حد خود تجاوز خواهد كرد . بلكه مجلس خواهد گرديد مجلس مذاكره كه لحظه به لحظه تو را مسائل به ياد آيد و بگوئى . نه مجلس تحقيق جدل و مناظره . و تو در هر مرتبه كه ظاهر شد سستى معتمد تو عذر مىخواهى به اينكه من اعتماد در مدعاى خود به اين نكردم بلكه از براى توطئه و تمهيد ذكر اين كردم .
پس خبر ده مرا كه آنچه الحال ذكر كردى توطئه و تمهيد است يا آنكه بر اين اعتماد دارى ؟ اگر اين سخن كه الحال گفتى توطئه است عدول كنيم از سخن گفتن بر آن و طلب كنيم از تو محل اعتماد را . و اگر اين سخن اصل معتمد عليه تو است سخن بگوئيم با تو در اين . با آنكه من نمىفهمم معنى توطئه را ؛ زيرا هر سخنى كه
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 606
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٦٠٦