استدلال كند كسى به آن و بر مدعائى باطل گردد آن سخن پس به درستى كه منهدم و ويران مىگردد بناى مدعاى آن كس و واضح مىشود آن چيزى كه بنا نهاده بود بر آن سخن و به درستى كه در هر مرتبه كه ظاهر مىشود فساد استدلال تو عذر خواستن به اين روش كه اين توطئه است معنى ندارد .
ليكن ما از اين در مىگذريم و در آنچه الحال بناى مدّعاى خود را بر آن گذاشتى سخن مىگوئيم به اين روش كه چه مىگوئى اگر كسى بگويد كه اين دعواى تو كه امير المؤمنين عليه السّلام بيعت كرد با ابو بكر دعوائى است معرّا از برهان و فرق نيست ميان اين دعوى و ميان تو كه ابو بكر بر صواب است در حكمى كه كرد بر فاطمه عليها السّلام در باب فدك پس دليل بگو بر اينكه امير المؤمنين عليه السّلام بيعت كرد با ابو بكر بنا بر آنكه ادعا مىكنى . بعد از آن بنا بگذار مدعاى خود را بر اين ؛ زيرا اگر اكتفا به محض دعوى كنى مضر است به تو ؛ زيرا خصمهاى تو نيز دعواهائى مىكنند كه تو آنها را قبول ندارى . و سخن گفتن تو كه گفتى امير المؤمنين عليه السّلام نماز گزارد عقب سر ابو بكر اگر اراده كردهاى به اين سخن آنكه نماز گزارد آن حضرت در مكانى كه متأخر از مكان ابو بكر . پس ما انكار اين نمىكنيم ليكن مىگوئيم اين دلالت ندارد بر رضاى امير المؤمنين عليه السّلام از امامت او . و اگر اراده كردهاى كه آن حضرت نماز گزارد در حالتى كه اقتدا كرده بود به او و مأموم بود ، پس مىگوئيم چه دليل دارى بر اين زيرا ما مخالفت تو مىكنيم در اين قول و مىگوئيم كه اين نيز مانند دعوى اول تو است كه دليل ندارد . و اگر مدار سخن را بر دعواى بىدليل بگذارى خصمان تو نيز مىتوانند دعوى كرد كه ابو بكر گمراه و باطل است و اين به تو ضرر مىرساند .
و اما قول تو كه امير المؤمنين عليه السّلام اخذ عطا كرد از ابو بكر به درستى كه ما اين را از تو قبول مىكنيم . ليكن مىگوئيم كه اين چه دلالت دارد بر رضاى امير المؤمنين عليه السّلام از امامت ابو بكر آيا تو نمىدانى كه شيعه مىگويد كه چون ابو بكر غصب كرده بود حق حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را و حلال نبود بر آن حضرت
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 607
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٦٠٧