پيش از آن مذكور باشند و لفظ ديگر كه بعد از آن باشد به همان طريق و نسق كنايه از يكى از آن دو باشد و نيست براى اين نظيرى نه در قرآن و نه در اشعار و نه در كلام ديگر .
پس چون « ه » در قول خداى تعالى :
وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ
به اتفاق علما ، كنايه از نبى صلّى اللَّه عليه و آله است ، ثابت شد كه « ه » پيش از آن نيز يعنى « هاء »
فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ
كنايه از رسول صلّى اللَّه عليه و آله است و بس . و نيز ظاهر شد مفارقت و جدائى اين آيه از جميع آنچه مذكور شد از آيهها و شعرى كه استشهاد به آن كردهاند . و اللَّه الموفّق .