مىشود و ناگزير يكى از بزرگترين راهها براى از بين بردن ضرر داروها ، كم كردن از مقدار مجاز آنها است .
در ضمن ، راه ديگرى هم براى از بين بردن ضرر داروها وجود دارد و آن ، اين است كه هر دارو را با ماده مناسبى كه مصلح مىنامند مخلوط كنند و آنها را با هم به كار برند كه در اين صورت ، ضرر دارو گرفته مىشود . بنابراين ، كم كردن از مقدار مجاز داروها و افزودن ماده مصلح به آنها تنها ، راه چاره براى از بين بردن زيان داروها است و ما اينك در اصل دوم خواهيم ديد كه چگونه مىتوان به اين دو كار بزرگ توفيق يافت :
اصل دوم : چگونه مىتوان به جاى تعداد زيادى از داروهاى كنونى كه سمّى و مضر و خطرناك هستند ، داروهاى سودمند و بىضررى به جامعه پزشكى عرضه كرد ؟
تنها راه براى از بين بردن سمّيت ، ضرر و خطر داروهاى رايج كنونى و جانشين كردن داروهاى مفيد و بىضرر به جاى آنها ، استفاده از يكى از مهمترين قوانين فارماكولوژى است كه از نظر علمى و تجربى كاملا به اثبات رسيده است ، آن عبارت است از قانون اجتماع و همكارى .
اجتماع « 1 » : عبارت است از استعمال چند دارو با هم .
همكارى « 2 » : عبارتست از تشديد و تقويت اثرات يك دارو به توسط اثرات داروى ديگر از همان گروه و اين خاصيت تقويت اثر را به اصطلاح علمى پوتانسياليزاسيون نامند . در كتاب فارماكولوژى پزشكى گيتى راجع به محسّنات اجتماع چند دارو با يكديگر در صفحه 46 چنين مىنويسد :
1 . تقليل مقدار استعمال هركدام از آنها
هامش
( 1 ) .Association( 2 ) .Synergisme