ضرر ، خطر و سمّيت هستند و حتى گاهى باعث مرگ بيمار هم مىشوند و به همين جهت است كه هرچند سال يك مرتبه ، عدهاى از داروهاى رايج را از فارماكوپهها خارج مىكنند .
وانگهى ، در بيمارىها بهويژه ، بيمارىهاى مزمن كه بيمار بايد مدتها دارو مصرف كند ، سيستم دفع بدن ، بهويژه ، كليهها بر اثر دفع تدريجى داروها ، سلامت خود را از دست مىدهند و كموبيش دچار ضايعاتى مىشوند ، دفع داروها به تأخير مىافتد ، در نتيجه مقدار سمّ آنها در خون افزايش پيدا مىكند و در ساير اندامها نيز عوارضى به وجود مىآيد بهطور كلى ، چنانكه در كتاب درمانشناسى و فارماكولوژى ، تأليف دكتر احمد عطايى ( صفحه 57 ) ذكر شده است :
اگر دارويى را مدت طولانى تجويز كنيم ، نه فقط موجب بروز اختلالات اعمال فيزيولوژيكى بدن شده بلكه باعث ظاهر شدن ضايعاتى در اعضا نيز مىگردد ، مثلا تجويز طولانى ديژيتالين موجب بزرگ شدن حجم قلب و يا مقادير زياد ويتامين سبب توليد رسوب مواد آهكى در عروق خونى مىگردد .
در صفحه 30 كتاب فارماكولوژى پزشكى گيتى نيز چنين مىخوانيم :
نظر به اينكه بسيارى از داروها از كليه دفع مىشوند و يا اينكه به توسط كبد خنثى و بىاثر مىشوند ، بنابراين بىكفايتى يكى از اين دو عضو موجب افزايش ميزان دارو در خون مىشود ، مثلا تجويز نمك طعام كه ماده بىضررى است در موارد بىكفايتى قلب يا كليه موجب توليد ورم مىشود . همينطور تجويز مقادير معمولى املاح پتاسيم و منيزيم در بىكفايتى كليه موجب مسموميت مىگردد .
از اينجا مىتوان بهخوبى پى برد كه در بيمارىهاى مزمن دژنراتيو كه مسلما كبد و كليه سلامت خود را كموبيش از دست داده است ، همان مقدار مجاز داروها نيز براى بيماران حكم سم را پيدا مىكند و اختلالات و ضايعات
مجموعه آثار دكتر سيد جلال مصطفوى كاشانى ( فارسى ) — صفحة 296
مساهمون: سيد جلال مصطفوى كاشانى
ص٢٩٦