منتشر شده است همه حاكى از توجه عمومى محافل پزشكى به خواص دارويى مواد غذايى است .
اكنون كه اين مقدمه معلوم شد ، گوييم علم طب ، تازه به دو هزار سال قبل برگشته است ، زيرا اگر به كتب پزشكى قديم ايران و يونان مراجعه كنيم خواهيم ديد تمام خواصى را كه دانشمندان اروپا ، امروزه براى انواع مواد غذايى قايلاند همه را قدما در كتابها نوشتهاند . كتاب درمانشناسى ، تأليف آرنوزان كه يكى از كتب رسمى كلاسيك امروزى است ، در جلد اول ، صفحهء 109 ، آنجا كه از رژيم غذايى در امراض بحث مىكند ، مىگويد : « غذاها از نظر كميت و كيفيت در معالجه بيمارىها مقام اول اهميت را دارند » و اين جملهء قصار سلس ( پزشك معروف رومى دو هزار سال قبل ) كه هنوز كهنه نشده است : « بهترين معالجه ، غذاى مناسب و به هنگام است » .
اگر در قرن بيستم ، دكتر بيرشر ، در سويس ، مطبى باز كرد كه در آنجا تمام بيماران را فقط با سبزىها ، ميوهها و ساير مواد غذايى معالجه مىكرد ، يازده قرن قبل ، همين كار را محمد زكرياى رازى نيز انجام داده و كتابى نوشته است كه در آن تمام بيمارىها را مىتوان به كمك سبزىها ، ميوهها و محصولات مختلف غذايى معالجه كرد .
اگر دكتر گيلرداوزر پزشك معروف آمريكايى كه شهرت جهانى دارد ، كتابى به نام گذرنامه براى يك زندگانى نوين نوشته و در تمام صفحات اين كتاب قيد كرده است كه كليه امراض از اختلالات تغذيه به وجود مىآيد و براى معالجهء بيمارىها بايد متوسل به غذاهاى مناسب شد نه دوا . حكيم صالح قائنى نيز كه از متأخّران اطباى قديم ايران است كتابى نوشته به نام قرابادين صالحى و در مقدمهء آن كتاب ، همين توصيه را مىكند و مىگويد تا ممكن است بايد امراض را با غذا علاج كرده نه با دوا .
مجموعه آثار دكتر سيد جلال مصطفوى كاشانى ( فارسى ) — صفحة 274
مساهمون: سيد جلال مصطفوى كاشانى
ص٢٧٤