مىدهند و مىبايد كه قبل از ارضاع از انگشت شهادت بشيرينى عسل آلوده كام طفل بردارند و شير از ابتدا اندك دهند و بتدريج بيفزايند و گفتهاند كه رضاعت طفل هر روز دو مرتبه يا سه مرتبه باشد تا يك هفته و در حالت نفاس رضاعت غير مادر واجبست و هرگاه مادر يا مرضعه طفل را شير دهد مىبايد كه اولا چند قطرهء شير از پستان بر زمين انداخته بعد از ان پستان در دهن طفل دهد و ملاحظه كند كه در اثناى شير دادن شير داخل گوش و بينى طفل نشود كه مورث سده و ضيق النفسست و از يك پستان دائم شير ندهد تا گردن طفل از استوارى قامت انحراف نپذيرد و تا طفل بگريه نيايد شيرش ندهند و پس از شير دادن لازم دارد تحريك لطيف در مهد يا غير آن حسب رواج بخواباند و سر طفل را بلند دارد و گفتهاند كه در گهواره مهرهاى الوان محاذى چشم آويزند تا او را مشغولى باشد و باستقامت نظر و چشم معين باشد و در كشورى كه تقميط و غندق رواج دارد حسب معمول به كار بندند و فائدهء تقميط محافظت اشكال اعضاست و ميعاد متوسط تقميط سه و چهار ماه مقرر داشتهاند و مىبايد كه در تقميط هر عضوى بر احسن شكل خود مصون داشته آيد و آنجا كه بقماط درگيرند بعد غسل و نشف بدن تدهين هم مىكنند و بعد تدهين بقماط درگيرند و اين تدهين پسر را تا چهار ماه و دختر را تا دو ماه مناسب دانستهاند و پس ازين ايام بعد چار روز يا يك هفته تدهين لازم داشتهاند و بهترين ادهان جهت تدهين براى پسر روغن گاو يا روغن پيه دنبه و براى دختر روغن بادام يا بنفشه مىباشد
دوم تدبير پس از چهل روز تا هنگام انبات ثنايا
بعد چهل روز از ولادت در هر هفته دوبار غسل دادن كافى باشد و غسل در مكان محفوظ از هوا داده باشند و در حالت بيدارى در شب سما و نجوم و ضيا را رويت كنانند و از اصوات قويه و امثال آنكه موجب التوا و انزعاج اعضا و سوء خلق باشد احتراز ورزند و بينى را مدام بروغنى چرب كرده به آب نيمگرم بشويند تا منفذ دماغ بسته نشود و شير به اندازه دهند كه تمدد و گرانى در شكم نيارد و اگر گاهى بباعث افزونى خوردن شير طفل را نفخ و كسالت و بكا و قى عارض شود بفنهاى خوش و تدبيرات منوم او را در خواب غرق آرند مثلا تخم خشخاش بريان و گندم بريان و سياهدانهء بريان در كيسه كرده بر بالين او گذارند و مرضعه تخم خشخاش با قند سفوف سازد و پس از خواب بدن طفل را به آب گرم بشويند و احيانا اندكى جند در آب حل كرده بر كف دست و بيخ گوش و سر بينى او بمالند و اگر در سينهء طفل بلغم زياد قى كند سر انگشت بعسل اندوده بر بيخ زبان و كام او بمالند تا بلغم دفع شود و اگر طبع طفل احتباس پذيرد بشيافى كه از موم و شكر معقود اندكى بورهء ارمنى در ان داخل كرده ساخته باشند بكشايند و اگر بسببى