هُمايان چون مگس در خانهء زال * همه رفتند ، جان را رفته از حال
167
چو مرغ خانگى در خانهء زال * همايان را نباشد لايق حال
109
دانى كه رسيدهاى به سرحدّ كمال * در دهر كسى چون تو محال است محال
82
گهى نان نمودى ز سير جمال * بدان سان كه يوسف ز قصر بلال
143
چنين كه دولت وصل توام نمود جمال * مرا خوش است و ليكن تو را مباد ملال
235
هراسان نه از قهر ايزد تعال * پسنديده بر خلق رنج و ملال
140
ز سر تا قدم جمله حسن و جمال * صفاى جمالش به حدّ كمال
249
چو آخر بود كار جنگ و جدال * رعيّت شود در ميان پايمال
181
سر سرفرازان شده پايمال * بدان سان كه كس را نبودى خيال
189
سيهنامهاى چند بىرحم دل * به فعل بد ابليس از ايشان خجل
293
بدونيك آن ملك از آن سنگدل * شبوروز چون عاشقان تنگدل
140
ز لب تشنگى چشمه شد تنگدل * چو چشم بد مردم سنگدل
143
جزودان در بغل پر از مُهمل * نام آن مهملات كرده غزل
308
پيرهن روغنى چو چرك بغل * جامه همچون فتيلهء مشعل
308
اگرچه دولت وصلت نمىشود حاصل * ز ياد وصل تو يك لحظه نيستم غافل
92
دهند آن فريبنده قوم دغل * فريب رعيّت به مكر و حيل
294
م
من آن كبوترم از آسمان مهر كمال * كه در هواى تو بيرون پريدهام از دام
235
سمندى بود زيبا ليك خودگام * گهى تند و گهى سركش گهى رام
74
عاقبت بايد ازين دير فنا كرد خُرام * و آخر كار مبدّل شود اين صبح به شام
43
كيست شاعر ، جز او كه در ايام * كاروبارش به عقل ديده نظام
309
نشستى ز وقت سحر تا به شام * پى انتظام مهمّات عام
205
غمين از حضور كسان صبح و شام * به بيمارى مردمان شادكام
288
سفر مرد مسافر را دهد كام * چو هر جانب به كام خود زند گام
108
به حقّ رسولان با احترام * خصوصا محمّد عليه السّلام
297
نمايى درو غايت اهتمام * كنى با هزار التماسش تمام
176
گهم چاشت بىدانه و گاه شام * گهم روز چون روزهدارى تمام
302
سپاهى بياراست سلطان شام * چو كوهى ز شامى و زنگى تمام
94
در كوى وفايت اى دلارام * انديشه نمىكنم ز بدنام
68
دايما منزل خواص و عوام * ياوگى را نهاده عرفان نام
308
آفرينش را سبب شد كامد از ملك عدم * ورنه كس نگذاشتى بيرون از آن كشور قدم
126
سلطان محققان عالم * در قصر به خسروان مقدّم
118
دارم هوس رويت ، از طعن كسان ترسم * ور نه نفسى صد ره در پيش تو مىبودم
97
آنكه گويد كه شاعر عهدم * و اندرين كار ماهر مهدم
308