گويند بابا حسن هفتاد پير از شاگردان وى بوده .
آن بزرگوار در زمان سلطنت سلطان احمد بن اباقا خان بن هولاگو خان به رحمت ايزدى پيوسته . سال تاريخش معلوم نيست . مرقد منور آن بزرگوار را اهل كتب در طرف شرقى بابا حسن پير هفتاد پير نشان دادهاند .
در احوالات بابا مزيد عمو ديزجى « 1 »
اسم شريف آن بزرگوار پير محمد و مولدش از قريهاى است كه او را « عمو ديزج » « 2 » مىگفتند . در شمار هفتاد و دو پير كه در خدمت باسعادت بابا حسن ولى بودند شمرده مىشد .
چون وفات بابا حسن ولى نزديك شد و فيض روحانيش از كيفيت كم و كيفش خبر داد و قرب را نزديك و بعد را بعيد ديد همهء خلفاى خود را خوانده حضرت قطب الاقطاب بابا مزيد را خليفة الخلفاء كرده همهء امورات عباد به عهدهء باكفايت او محول فرمود و همهء خلفا را به اطاعت و انقياد آن بزرگوار سفارشها نموده از اين خاكدان كوچ فرمودند .
مولانا بابا مزيد بعد از استاد خود ده سال تمام در تكميل ناقصان و تربيت مريدان يد بيضا مىنمود .
مجملا آن جناب را مرتبهاى عالى و مشربى صافى بوده و سخنان او را « تازيانهء اهل سلوك » گفتهاند . در علوم شريعت و فنون طريقت ، يگانه ، و در شوق و نياز و سوز و گداز ، شمع شبستان زمانه بود . سلسلهء آن جناب به واسطهء معروف كرخى به حضرت امام همام على بن موسى - عليه السلام - منتهى مىشود . بدين قرار : بابا مزيد مريد بابا حسن و او مريد پير محمد و او مريد شيخ صديق و او مريد بابا احمد شادبادى و او مريد خواجه
هامش
( 1 ) . روضات الجنان ، ص 57 ؛ روضة الاطهار ، ص 107 .
( 2 ) . از اعمال تبريز در حوالى كوه سرخاب ( روضة الاطهار ، ص 107 ) .