از اين نيز برحسب امر ملوكانه از مازندران چند مرال و از سمت خراسان و يزد چند رأس گورخر آورده در جنگل جاجرود سر دادهاند .
رود جاجرود از مغرب به مشرق جارى است و شرحى از آن در ضمن لغت جائج ايراد و ذكر شد . در دو معبر عمدهء اين رودخانه دو پل محكم معتبر بهطور بنائى و معمارى بسته شده : يكى در معبر گلندوك و لواسان است كه از همين معبر نيز به لار و بلدهء نور و كجور مىروند . بناى اين پل از قديم و كهنه بود و گاهى ، يعنى يك دو سه مرتبه هم از خزانهء ديوان مبلغى به مخارج مرمت اين پل رسانيدند . اما چون مبناى اين پل را استوارى و استحكامى نبود در سنهء هزار و دويست و نود و پنج هجرى به امر اعلى پل بسيار محكمى از سنگ و آهك در همين محل بر روى رودخانهء جاجرود ساختند كه فى الواقع ابتدا راهى است كه براى سهولت عبور قوافل و مترددين به جلگهء لار از گردنهء افجه كه سختترين طرق طبرستان بوده از سنهء مذكوره ساخته شده و اين راه كه پياده رفتن از آن نهايت صعب بود اينك مال و بنه از هرقبيل به استراحت عبور مىنمايند و به يك جزئى تصرف و توجهى خيلى كم ممكن است عراده با كمال سهولت حركت كند .
اين راه وقتى كه به مرغسر لار كه از مراتع ديوانى است رسيد منشعب به دو شعبه مىشود : يك شعبه به سمت پلور و لاريجان و آمل و مشهد سر مىرود و منتهى به بحر خزر مىشود . از راه ديگر به يالو و بلدهء نور مىروند .
بالجمله در جنب اين پل ، در اراضى موسوم به لشكرك ، در طرف جنوب رودخانهء جاجرود ، به حكم دولت ، جناب امين السلطان « 1 » كه مباشر و متصدى ساختن اين راه بودند باغى بسيار باصفا و بيشهاى آباد و داير نمودند و قصر رفيعى نيز در وسط باغ بنا كردند .
پل ديگر را حاجى ميرزا بيك مرحوم از فراش خلوتهاى همايونى در معبر بزرگ مازندران از راه سرخ حصار به بومهند « 2 » دماوند ساخته است و از قرار مذكور بيست و چهار هزار تومان خرج ساختن اين پل كرده و خاصيت اين دو پل اين است كه در ايام بهار و طغيان آب ، عبور و مرور
هامش
( 1 ) - ميرزا محمد ابراهيم امين السلطان . لقب امين السلطان بعد از فوت وى به پسرش ميرزا على اصغر خان داده شد .
( 2 ) - امروز اين ناحيه را بومهن مىخوانند .