از مازندران به سمت طهران و از دار الخلافه به طرف طبرستان و لواسانات و نور و كجور فقط به واسطهء اين دو پل ممكن است و اگر اين دو پل نباشند راه مقطوع است . از اين دو پل معتبر گذشته پلهاى مختصر ديگر هم بر روى اين رودخانه بسته شده است . بالجمله در اغلبى از كوههاى جاجرود حيوانات درنده از قبيل پلنگ و خرس هست . جنگل جاجرود نهايت زياد و انبوه است . و پلنگهائى كه در شكارگاه جاجرود صيد شست مبارك اعليحضرت همايون شاهنشاهى شده از فرط تعدد شماره و عدد آنها معين نيست . اينقدر هست كه هروقت شكارچيان و ملتزمين ركاب اعلى ملتفت و متفرس شدهاند كه در نزديكى و حوالى اين محل پلنگى هست و انهاء نموده معينا هدف تير شست همايون گرديده است .
جاجرود اصلا اسم رود و به علاقهء مجاورت دره به اين اسم موسوم شده . از دار الخلافه به واسطهء دو راه به جاجرود مىتوان رفت : يكى از راه سرخحصار كه راه معمول جاجرود است . كالسكه و عراده الى قصر سلطنتى با كمال سهولت و آسانى مىآيد . از دار الخلافه در ظرف پنج ساعت از اين راه به جاجرود مىآيند . راه ديگر راه مخصوص و شكارگاه پادشاهى است و از سمت دوشانتپه كه از قصر دوشانتپه تا قصر جاجرود در مدت سه ساعت با كمال راحت مىتوان آمد . اما عبور كالسكه از اين راه غير ممكن است .
هيئت و موقع جاجرود طورى واقع شده كه هنگام تشريف فرمائى موكب منصور شاهانه به اين شكارگاه به ملتزمين ركاب اعلى از هر جهت خوش مىگذرد منجمله از حيثيت آذوقه كه از بلوك ورامين كه سه فرسخ بيشتر تا جاجرود مسافت ندارد انواع و اقسام حبوبات مىآورند . نيز از طرف دماوند كه زياده از چهار فرسخ تا شهر دماوند راه نيست ميوهجات خوب و از سمت لواسان كه تا آنجا زياده از يك فرسخ و نيم نيست مأكولات مرغوب آورده مىشود .
چاخره يا چشرا :
هر دو قسم تلفظ مىشود . در زند واستا ( اوستا ) در فصل شصت و هفتم مسطور است خطاب به زردشت :
« سيزدهم دفعه به هيئت بشريت جلوه نمودم . همان بشريت كه خود خلق كرده بودم . مدنيت مجدد به بشر دادم . من كه خالقم مدينهء چاخره يا چشرا را ايجاد كردم كه نهايت ممتاز و معمور و داير بود و گرداگرد او