هشتصد سال قبل آن را ساختهاند . در اين زمان بعضى از مواضع آن قريب - الانهدام و محتاج به مرمت و تعمير است . در سمت غربى مسجد مدرسهاى است متصل به مسجد ، مشتمل بر حجرات تحتانى و فوقانى و در بام متصل به مسجد و مدرسه منارهء بلندى است كه در سر مناره گلدسته ساخته بودهاند و آن گلدسته خراب شده و چيزى از آن باقى نيست . ولى مناره برقرار است . در طرف شرقى مسجد باز وصل به مسجد تكيهاى است كه در ايام عاشورا و غيرها در آن روضهخوانى و تعزيهدارى مىنمايند . در شمال مسجد ايوانى بزرگ كه مقابل مقصوره و گنبد واقع است . در انتهاى اين ايوان دومرتبه چشماندازى باصفا دارد و به باغى بزرگ كه مشجر به اشجار مختلفه مىباشد نظر مىكند . فى الحقيقه محل تفرج و تفريح است و در ايام تابستان كه باد شمال مىوزد براى آسايش و راحت بهترين جائى از جاهاى آن نواحى است . در جانب جنوب اين مسجد آبانبار بسيار وسيع معتبرى است كه در فصل زمستان آن را مملو از آب مىكنند و در تمام بهار و تابستان به مصرف مىرسانند و كافى است و اين آب با وجود عذوبت و گوارائى در تابستان چندان سرد است كه گوئى آن را با يخ به اين درجهء برودت رسانيدهاند .
جامع استرآباد :
بناى اين مسجد در سنهء هشتصد و چهار شده ولى بانى معلوم نيست .
از بعضى معمرين استراباد چنين مسموع شده كه بانى مسجد از اهل تسنن و از تراكمه معروف به طايفهء امير بوده . بههرحال وضع حاليهء مسجد چندان بد نيست چندان هم خرابى ندارد . از قرار مذكور موقوفات زياد داشته . در اين زمان دو نفر مجتهد در اين مسجد امامت مىنمايند . يكى جناب آقا سيد مصطفى و ديگرى برادر آقا شيخ صالح .
جامع اصفهان :
در اين شهر مسجدى كه آن را جامع توان گفت منحصر به فرد نيست بلكه متعدد است . اما مسجد جامع قديم كه اهل بلد مخصوصا آن را مسجد جامع مىگويند مسجدى است كه در حوالى ميدان كهنهء اصفهان واقع در محلهاى كه معروف است به درب مسجد جامع و بسحاقيه ( بو اسحاقيه ) .
بانى اين مسجد سلطان ملكشاه سلجوقى است و به سعى و اهتمام خواجه