فصل چهاردهم :
از دو طرف قرين الشرف تعهد مىشود كه رعاياى جانبين اعم از فرارى يا غير فرارى كه در حالت جنگ و قبل از آن به مملكت طرفين رفتهاند يا بعد از اين بروند درصورتىكه وجود ايشان منشأ ضرر و فسادى نباشد مطالبه نشود و لكن اشخاص صاحب رتبه و شان اعم از حكام و خوانين يا رؤسا و ملاهاى بزرگ و غير آن را كه وجود ايشان در ممالك دو طرف به سبب مكاتبات و مخابرات خفيه منشأ ضرر و مرارت است در ممالك طرفين نگاه ندارند و از حدود معينه در فصل چهارم اخراج سازند .
فصل پانزدهم :
اعلى حضرت پادشاه ممالك ايران بايد از تقصير اهالى آذربايجان از خاصه و عامه كه در مدت جنگ و تصرف عساكر روسيه در ولايات استردادى ، مباشر خيانتى شدهاند درگذرند و هريك خواسته باشند با عيال از آن ولايت بيرون روند تا مدت يك سال به ايشان مهلت داده شود كه اموال و اثقال خود را يا بيع يا نقل به مملكت روسيه نمايند . و احدى از حكام به هيچوجه متعرض خسارت آنها نشود . و در باب بيع املاك ، پنج ساله مهلت داده شود . هرگاه در مدت يك سال مذكور از احدى خيانتى تازه به ظهور رسد داخل در عفو و گذشت نيستند .
فصل شانزدهم :
بعد از امضاى اين عهدنامهء ميمونه فى الفور وكلاى مختار جانبين دستور العملهاى لازمه به حدود خود روانه سازند و به ترك خصومت و تعدى پردازند . اين مصالحه نامچه در دو نسخه به يك مضمون ترتيب يافته و به دستخط وكلاى طرفين رسيده و ما بين ايشان مبادله گرديده است بايد امضاى آن به تصديق دو پادشاه ذىجاه در مدت چهار ماه و اگر ممكن شود زودتر ميان وكلاى ايشان مبادله شود . تحريرا در قريه تركمانچاى به تاريخ دهم فيورال سنهء يكهزار و هشتصد و بيست و هشت مسيحيه كه عبارت است از پنجم شهر شعبان المعظم سنهء يك هزار و دويست و چهل و سه هجرى به ملاحظه و تصديق نايب السلطنه رسيد و به امضاى وزير امور دول خارجه ميرزا ابو الحسن خان رسيد .