معاد : بر حق است و مردگان دوباره زنده ميشوند چنان كه درختان مرده در بهاران زنده ميشوند و معنى از مرده زنده بوجود ميآيد و از زنده مرده مثل مرغى است كه از تخم و تخم كه از مرغ بوجود ميآيد .
اجل : معلوم است و هركس و هر موجود به اراده خدا فنا ميگردد چه بمرگ طبيعى و چه به واقعه و هيچكس را در آن تصرف و قدرتى نميباشد .
رزق : مقسوم است كه در هركجا باشد به صاحب آن ميرسد و زياده از رزق مقسوم ميسر نميگردد چه به حلال و چه به حرام و چه به جد و جهد و چه به بىاعتنائى مانند عاشقى كه بدنبال معشوق دوان باشد و به عيب و ايراد معشوق توجه نداشته باشد ( رزق تو از تو به تو عاشقتر است ) و شهادت اين بيت : ( آنچه نصيب است نه كم ميدهند - گر نستانى به ستم ميدهند ) . با استشهاد بيانات امامين حضرات على ابن ابى طالب ( ع ) و حضرت امام حسين ( ع ) كه چون حضرت على استر خود را جلو مسجد به كسى ميسپارد و هنگام خروج بيست درهم براى او در مشت گرفته خارج مىشود و نگهبان را مينگرد كه دهانه افسار استر را ربوده گريخته است ميفرمايد به عزت و جلال خدا كه من بيست درهم براى او به ازاى مزدش به حلال در مشت گرفته بودم و او دهانه افسار مرا به بيست درهم حرام فروخته است و چون تحقيق ميكنند آن بوده كه او فرموده بوده است . و نقل قول امام حسين عليه السلام كه در روز عاشورا به قشون اعدا ميفرمايد : چون اجل معلوم است چه نيكوتر كه كسى در راه خدا شهيد شود و چون رزق مقسوم چه بهتر كه از حلال به كف آيد .
كفر و ايمان : بر روى همين فرمايشات ائمه و اعتقاد كفر و ايمان را نيز از خدا دانسته كه هركه را خواهد توفيق ايمان و خداشناسى و نيكوئى و خير و سعادت عنايت ميفرمايد و هركه را خواهد كفر و گمراهى و ضلالت و معذب به عذاب نافرمانى كه اين نيز از حكمتهاى بالغهء او مىباشد .
صحت و بيمارى : همچنين با عقايد بالا كه صحت و ناتندرستى نيز بدست
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 531
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٥٣١