خود داشتن موجب ايمنى از مكر و كيد خلايق ميگرديد .
نوشتن نود ( م ) در روز جمعه پيش از آفتاب و گفتن ( يا خالق و يا محيط ) هنگام نوشتن و با خود داشتن سبب حاجت روائى و آويختن آن در باغ و زراعت موجب امان از آفات زراعت ميآمد .
نوشتن صد و شش ( ن ) در شب سهشنبه و گفتن ( يا احبّا و يا اعلا ) و با خود داشتن سبب نجات از امراض و آسانى فراگرفتن علم ميگرديد .
نوشتن سيزده ( و ) در روز شنبه و خواندن ( يا حكيم و يا شكور ) و نهادن ميان قرآن موجب كامروائىها و برآمدن نيات و حاجات ميگرديد .
نوشتن يازده ( ه ) و گفتن ( يا وافى و يا خفى ) و با خود داشتن سبب وقوف اسرار غيب و موجب كشف و ظهور علمهاى نهانى ميگرديد .
نوشتن بيست ( ى ) و گفتن ( يا قاعد و يا فتاح ) و نگاهداشتن سبب رسيدن به تمام مقاصد ميآمد .
عقايدشان درباره خدا و روحانيات
خدا يكيست و دو نيست و اول و آخرى ندارد و همه موجودات به خواست او بوجود آمده با گفتن يك ( كن ) او تكوين يافته با گفتن يك ( فيكون ) او معدوم گرديده . دانا و بيناى ظاهر و باطن اسرار مىباشد و در كارها كسى با وى شريك نميباشد و مكان و زمان ندارد و در همهجا حاضر و ناظر مىباشد :
نه مركب بود و جسم نه مرئى نه محل * بىشريك است و معانى تو غنى دان مطلق
قادر و عالم وحى است و مريد و مدرك * هم قديم ازلى هم متكلم صادق
حرف خدا : كلام اوست كه بر پيغمبران الهام شد اكمالش به صورت قرآن تدوين يافته و خدا با زبان سر با كسى تكلم نمينمايد .
ديدار حق : پس از موت و وصول بهشت خواهد بود و نور اوست كه در دلها تجلى مىكند .