وقت نوشتن و با خود داشتن زبان دشمن و بدگو را به روى او بند مينمود و در خواب بملاقات ارواح نائل ميآمد و اگر از كار افتاده بود بسركار بازميگشت و موفق ميگرديد .
نوشتن هيجده ( ح ) در شب پنجشنبه وسط ماه و گفتن ( يا بارى و يا زكى ) و با خود داشتن موجب ابطال سحر ميگرديد و در خواب ارواح را معاينه مينمود .
نوشتن ششصد و ده ( خ ) و گفتن ( يا كافى و يا رجا ) در وقت نوشتن در روز يكشنبه جاى خلوت و در خانه داشتن سبب برآمدن آرزوها ميگرديد .
نوشتن سى و پنج ( د ) در شب چهارشنبه در مكان خلوت كه مردم در خواب باشند و گفتن ( يا حنان و يا منان ) با مشك و زعفران و با خود داشتن اسباب گشاددستى و حرمت و عزت نزد خلايق و اعتبار و اداى قرض ميگرديد .
نوشتن هفتصد و سى و يك ( ذ ) در روز دوشنبه وقت طلوع و گفتن ( يا ديان و يا خالق ) در وقت نوشتن و دفن كردن در مسجد به نيت حفظ امانت ، امانت را محفوظ ميداشت و اگر به نيت غايب بود بازميگردانيد .
نوشتن دويست و ده ( ر ) در شب دوشنبه آخر ماه و گفتن ( يا رحمان و يا دائم ) و در بلغار ( نوعى چرم ) گرفتن و با خود داشتن موجب رسيدن به وصال معشوق و عزت و كامروائى ميگرديد .
نوشتن هفتصد ( ز ) در روز شنبه هنگام غروب و گفتن ( يا مبدع و يا علام ) و دفن كردن در قبرستان باعث كشف علوم مختلفه بر عامل ميگرديد و عزت و دولت ميآورد .
نوشتن صد و بيست ( س ) در روز جمعه و گفتن ( يا حكيم و يا معيد ) و با خود داشتن موجب غلبهء در مجادله و شيرينى نزد خلايق ميگرديد .
نوشتن سيصد و شصت ( ش ) در روز چهارشنبه با طهارت و گفتن ( يا حميد و يا عزيز ) و شستن و بر سر ريختن سبب نعمت و گشادهرزقى و ابواب نعمت ميگرديد .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 528
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٥٢٨