اگر كسى به شپش مبتلا شده بود به بدنش سركهى نوشادر در آن حل كرده ميماليدند و شپشك را كه جانوران در گوشت فرورفته بود دستور كشيدن واجبى ميدادند .
سرمازدگى دست و پا را با آبى كه چغندر در آن پخته بودند و عضو را در آن بگذارند و گذاردن دست و پا را در آب نيمگرم معالجه ميكردند همچنين بهترين مسكن را براى عضو زير سنگ و لاى در و مانند آن مانده ، نهادن عضو را در آب گرم ميدانستند . و سرى كه از زمين خوردن ، يا رسيدن ضربه ورم كرده بود را آئينهى از طرف ديدن ميبستند .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 253
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٢٥٣