تصفيهء آب
اينها نيز طرق و دستوراتى بود كه با آن آب را صاف و قابل مصرف ميساختند .
1 - هنگام آبگيرى ، حوض و آبانبار را كاملا پر كرده مقدارى از آن سرريز ساخته فضول و واردات به آن را دور بكنند . 2 - آهك و ذغال و نمك و خاكستر در آب يعنى در حوض و آبانبار بريزند . 3 - تا چند روز شير پاشير را ترك كرده از سر آبانبار آب بردارند . 4 - اگر آبانبار محلى و آب كهنه سراغ دارند براى چند روز از آب آنها استفاده بكنند . 5 - در صورت تعفن سركه و گلاب در آن بريزند . 6 - چنانچه آب طعم و مزهء خود را از دست داده تلخ و تند شده بود آن را با سركه و خاك رس و گلاب جوشانده پس از تهنشين كردن به مصرف برسانند و براى جلوگيرى از مضرات بيماريهاى چنين آبها سير و پياز و سركهى فراوان يا كاهوى زياد بخورند .
البته اين قواعد و دستورات تا زمانى بود كه آب لا اقل داراى حشراتى نبوده خاكشى و امثال آن مانند كرمهاى سنجاقى كه شبيه بچه ماهى با سر درشت و ته باريك در اكثر آب آبانبارها ديده ميشدند ، در آن از آب حوض آبانبارهاى ديگران كه به جوىها ريخته ميشدند وارد نشده يا بوجود نيامده باشد كه در اين صورت تكليف آن بود كه پارچهء رقيقى بر سر شير آبانبار بسته حشرات را در پشت آن گذارده روزى يك بار پارچه را باز كرده شسته تميز و پشت و رو بكنند و در حالت عفونت بيحد كه احتمال افتادن موش و گربه و مثل آن در آبانبار ميرفت ، چاره آن بود كه در آن آئينه انداخته ، يعنى روز آفتابى آئينهاى برابر آفتاب گرفته نور آن را در آبانبار انداخته ، حيوان را يافته وسيلهى زنبيل و آتش گردان و سرند و غربال و مثل آن خارج كرده ، آهك و سدر و خاكه ذغال فراوان بپاشند ! و اينكه حرف آب حوض كمتر زده مىشود از آن جهت است كه در وقتى كه آب خوردن يعنى آب آشاميدن و پخت و پز داراى چنان احوالى باشد آب كهنهشوئى و ظرفشوئى و دست و روشوئى و وضو و مستراح كه از حوض