سقا كه مشك پرآب را براى مشترى ، يا ( پاچال ) ميبرد . پاچال نام ديگر پاتوق ، يعنى محل و آبخواه دائمى . و اين توضيح كه سقائى با مشك يكى از مشاغل بود و از تقلبات در آنكه نيم ، يا ثلث مشك را بجاى آب از باد و دميدن به آن پر بكنند ، كه البته اين براى مشتريان موقت بود نه براى پاچالها و محلهاى معين كه آب مصرفيشان كنترات داده شده بود . پاتوقهايشان هم قهوهخانهها . پزندگىها . نانوائىها . آببندها ، مثل بستنىفروشها . شربتآلات فروشها و مانند آن .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 232
مساهمون: جعفر شهرى باف
ص٢٣٢