تخطي إلى المحتوى الرئيسي

طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 230

مساهمون:

ص٢٣٠
و شمايل‌هاى آنتيك و ديگر تحفه ، عتيقه‌ها به عمل ميآمد كه تشكيل هر چراغانى روزها طول ميكشيد . چراغانى از كارهاى بسيار دشوار آن روز به حساب ميآمد كه بايد براى برگذارى آن روزها بلكه هفته‌ها صرف وقت نمايند ، از آنجهت كه بايد هر تكه چيز آن را از جايى فراهم نموده و بر جايى از در و پيكر و طاق و زمين نصب بكنند . كه گويى انجام اين چراغانىها خاصه چراغانى تولد امام عصر ( ع ) بالاتر از فرايض دينى بود كه با دل و جان و بسيار زيادتر از كار نماز و روزه به آن ميكوشيدند ، از آنجا كه چه بسيار از همين چراغانىكنان كه ماه تا ماه و سال تا سال سرشان بسجدهء حق و پيشانيشان به مهر نماز نميرسيد ، اما اين كار را فراموش نميكردند . پس با اين حساب از چند روز بوقت موعود مانده ، قالى قاليچه‌هاى گرانبهايى بود كه از خانه‌ها بيرون كشيده شده ببازارها و دكاكين حمل ميگرديد و چه بسيار از اين فروش پرقيمت هم كه جزء موقوفات براى همين جشن‌ها از ابتدا خريدارى شده نگاهدارى ميگرديد ، و اسباب‌آلات زينتى ارزشمندى از بلور و چينى و شكستنى و فلز و پارچه كه از طاقچه‌ها و ( رف ) « 74 » ها و صندوق‌ها و صندوقخانه‌ها خارج گرديده افتخارا تحويل چراغانى كنان ميآمد . از جمله آيينه‌هاى بزرگ و كوچك قدى و چلچراغهاى پايه‌دار و آويز و ديگر اشياء از اين قبيل و انواع چراغهاى حباب‌دار گرانقيمت و اسباب خانه و اسباب طاقچه كه از تيمچهء حاجب الدوله در طبق‌ها بر سر طبق‌كش‌ها به صورت اجاره به اين سو و آن سو به راه ميافتاد و ابتكاراتى كه از طرف هر دكان‌دار و بانى و متصدى جهت بهتر ساختن چراغانى دكان خود به عمل ميآمد . از آن جمله بود مفروش ساختن تمام سطح بازار در بازار و تيمچه‌ها و كاروانسراها و پياده‌روها و جلو و داخل دكان‌ها در گذرها و خيابان‌ها و پوشيدن سقف‌ها و ديوارها با قالىها
هامش
( 74 ) . طاقچهء كوچكى بالاى طاقچه . در ميان هر دو پايه از اطاق را در عرض يك ذرع و طول زيادتر از اندازه‌ى كمر آدمى بالغ طاقچه درآورده ، زير آن را نيز ، بعضى دولابچه كه درى بر آن ميگذاشته كرده يا كته كه فقط سوراخى به اندازه يك بشقاب در آن تعبيه ميكردند نموده ، بالاى طاقچه را نيز در عرض يك ذرع و ارتفاع دو وجب ( رف ) ميساختند . در اطاقهاى گچ‌برى شده اطراف اين رف‌ها را هم گچ‌برىهاى زيبا كرده كنگره و دالبر ميدادند . اشياء قيمتى و ظروف زينتى دور از مصرف را جهت تزئين در رف‌ها ميچيدند .
طهران قديم ( فارسى ) — صفحة 230 | جعفر شهرى باف