فرانسوى بدربار لوئى چهاردهم فرستاد . فرانسويان كه در آن موقع وضع چندان مناسبى در هندوستان نداشتند موقعيت را براى توسعه قدرت خود در سيام مناسب دانستند . لوئى چهاردهم شواليه « د . شومن »
( De Chaumont )
را عنوان اولين سفير فرانسه تعيين و همراه تعدادى از كشيشان يسوعى برهبرى « د شوازى »
( De Choisy )
« براى هدايت شاه بمذهب كاتوليك » به آن كشور گسيل داشت . هيئت فرانسوى در اواخر ماه سپتامبر سال 1685 ميلادى وارد سيام گرديد و تا اواخر دسامبر همانسال در آن كشور باقى ماند .
مقارن اين احوال حاجى سليم فرستاده پادشاه سيام همراه سفير ايران وارد آن كشور گرديد . اين امر مطابق ميل فالكن نبود چون او نقشه ديگرى در سر ميپرورانيد . از اينرو سعى كرد هرطور شده در مذاكره با فرانسويها تسريع نموده و قبل از ورود ايرانيان آن را به نتيجه قطعى برساند . از طرف ديگر مرگ سفير ايران كه بفاصله كمى پس از ورود به خاك سيام صورت گرفت به فالكن امكان داد كه ورود هيئت بىسرپرست ايرانى را به پايتخت بتعويق بياندازد .
طبق دستور هيئت را در راه به بهانههاى مختلف معطل ساختند و دورترين راه را براى مسير آن انتخاب نمودند بطوريكه فاصله تناسرى تا ايوديا را كه معمولا تجار در 35 روز طى مينمايند ( تاورنيه . كتاب ياد شده . ص 482 ) هيئت ايرانى در 45 روز پيمود و پس از عزيمت نمايندگان فرانسه وارد پايتخت گرديد .
فالكن از اينموقع استفاده كرده و در جريان اقامت سفير فرانسه شاه را راضى كرد تا از فرانسويها براى ساختن استحكامات و تجهيز بنادر و تقويت ارتش سيام كمك بخواهد . ضمنا طى قرارداد محرمانهاى كه در تاريخ 16 اكتبر 1668 بين « تاشارد بنمايندگى از طرف فالكن » و دو نفر از اعضاء هيئت فرانسوى به امضاء رسيد مقرر گرديد كه بندر سينگرا
Singora )
اكنون
( Songkhla
به فرانسه واگذار گردد . سربازان فرانسوى كه تحت فرماندهى افسران خود در بانكوگ و در مرگى مستقر هستند و يا خواهند شد و يا براى گارد محافظ شاه و يا خدمات ديگر انتخاب ميشوند « فقط از دستورات شاه كه توسط فالكن به آنها اعلام ميگردد اطاعت نمايند . »
Reinach ; Recueil des Traites Conclus Par Ia France en Extreme Orient ( 1684 - 1902 ) . Paris . 1902 .
ضمنا اين معاهده يك ماده محرمانه نيز داشت كه طرفين به كتاب مقدس قسم ياد ميكردند كه « بجز به لوئى 14 و وزير خارجه او آن هم بطور شفاهى » مفاد آن را فاش ننمايند .
شوازى در تاريخ 14 نوامبر 1685 م ( 17 ذيحجه 1096 ه ) با طعنه در خاطرات خود چنين يادداشت مىكند :
« از تناسرى خبر رسيد كه سفير ايران با دبدبه و هياهو به آنجا رسيده است . دلم ميخواست او قبل از عزيمت ما اينجا رسيده بود تا قيافه او را ميديدم در كتابها آمده است كه ايرانيان بفرانسويها شباهت دارند ما با آنها متحد ميشديم آنها بما شراب شيراز ، ميدادند تا صبحها در