سؤال است چه فلسفى « 1 » و چه منطقى و چه طبيعى و چه نحوى و چه دينى و چه تأويلى : « 2 » هر يكى را « 3 » جوابى « 4 » بحقّ داده شد . « 5 » و آنچه واجب آمد از بسط معانى و شرح اقاويل بىتفصيل ، فراز « 6 » آورده شد و گزارده آمد هم « 7 » از طريق حكمت فلسفه « 8 » و هم « 9 » از سبيل حكمت دين حقّ . و بدين شرحهاء مفصّل « 10 » و بيانهاء مؤكّد « 11 » و فصلهاء معتمد و مؤكّد مرين قصيده را كه بر مثال جسدى مهمل و مبدّد و مطروح و مرذول و معزول بود ، مطرح « 12 » كرده شد و پراگندهاء او را تأليف داده آمد « 13 » .
و مختار و مشهور و مذكور گردانيديمش بر مقتضاء التماس أمير بزرگوار نام دار بيدار حقايق جوى دقايق دان معانى طراز سخنشناس علم ورز عدل سيرت احسانگستر حكمتپرور هنرور « 14 » ، اعنى أمير بدخشان عين الدّولة زين الملّة فخر الامّة شمس الاعالى « 15 » أبو المعالى علىّ بن الاسد بن الحارث « 16 » مولى أمير المؤمنين ، خداى تعالى ولايت دينى و دنياوى او را بسلامت عاجل « 17 » و سعادت آجل « 18 » پيوند داد و توفيقش بر احياء علم و حكمت و اثبات حقّ و حقيقت و اعزاز جدّ و بصيرت بيفزاياد ! [
b
104 ] كه من بعمر دراز خويش اندر فراخ « 19 » زمين خداى سبحانه جز او كسى نديدم كه با اقبال دنيا بوى « 20 » ، آن كس « 21 » طلب ذخاير علمى و دفاين دينى و خزاين صدقى ( كند ) ، و فكر اين زايل فانى ( نكند ) ،
هامش
( 1 ) فلسفىA: ف 3 هR( 2 ) و چه تأويلىR: و تأويلىA( 3 ) هر يكى راA: و هر يك راR( 4 ) جوابىA: جوابR( 5 ) داده شدA: دادR( 6 ) فرازA: قرارR( 7 ) و گزارده آمد همR: و گزارنده آمدمA( 8 ) فلسفهA: درRبجاى اين كلمه يك رمز
( 9 ) و همR:
-A( 10 ) مفصل : بفضلA( 11 ) مؤكد : چنين است درA( 12 ) مطرح : مطرA( 13 ) آمد : اندA( 14 ) هنرور : هنرA( 15 ) الاعالى : الاعلىA( 16 ) الحارث : الحيرثA( 17 ) عاجل : عاجلىA( 18 ) آجل : آجلىA( 19 ) فراخ : فراجA( 20 ) دنيا بوى : دنياى سوىA( 21 ) آن كس : + اقبال آن كس سوىA