آن گاه كه آفتاب در هم پيچيده شود ( 1 )
و آن گاه كه ستارهها فرو ريزند ( 2 )
و آن گاه كه كوهها روان شوند ( 3 )
و آن گاه كه شتران آبستن بار نهند ( 4 )
و آن گاه كه وحوش حشر كرده شوند ( 5 )
و آن گاه كه درياها پر كرده شوند ( 6 )
و آن گاه كه نفسها جفت كرده شوند ( 7 )
و آن گاه دختران در گور كرده پرسيده شوند ( 8 )
كه بچه گناه كشته شدند ( 9 )
و آن گاه كه نامهها گشوده شوند ( 10 )
و آن گاه كه آسمان كنده شود ( 11 )
و آن گاه كه دوزخ افروخته شود ( 12 )
و آن گاه كه بهشت نزديك كرده شود ( 13 )
داند هر نفسى آنچه را حاضر ساخته ( 14 )
چون شود پيچيده در هم آفتاب * تيره گردد عالم پر انقلاب
تيره گردند و سياه استارگان * كوهها گردد ز جاى خود روان
ناقههاى حمل مىبرداشته * مىشوند آنكه فرو بگذاشته
يا معطل گردد از بارش دگر * ابرها كابست باشد بر مطر
جمع كرده جمله يك جا مىشوند * مر وحوشى كه پراكنده بوند
بحرها آن گاه گردد جمله پر * اندران نى آب مىماند نه در
نفسها را آن زمان سازند جفت * با عملهايى كه بودش در نهفت
يا برانگيزند با امثال او * نفسها را گر بود بد ور نكو
مىشود پرسيده آن دم در حضور * دختران را كه شده زنده بگور
بر كدامين جرم كاو كشته شده * وانكه او را كشته مسئول آمده
كه تو اين مؤووده را بر بيگناه * زنده اندر گور كردى از چه راه
من پناه از هر بدى جويم برب * خاصه زان كايد حق از وى در غضب
وان بود دور از خصال آدمى * خصلت ديو و دد است آن خود همى
مناجات
اى خدا ز افعال ديو دل سياه * بر جناب خود صفى را ده پناه
گر تو خواهى آدمى را در كنى * باب دانش را برويش سد كنى
بل ز ديو او را كنى بدبختتر * هم ز ما رو اژدها دل سختتر
وان نباشد اى مسبب بىسبب * پس پناه از آن سبب گيرم برب
مار و افعى بچهء خود كى كشد * اينقدر آرد ز دانايى رشد
حق بپرسد زو كه اى بدبخت كور * از چه كردى زنده دختر را بگور
جملگى پيچيده گردد نامهها * از عملها اندران هنگامهها
آسمان بر كنده آن دم ز امر اوست * بر كنند آن سان كه از مذبوح پوست
دوزخ آن ساعت شود افروخته * هم ز اهل شرك و ظلم اندوخته
مىشود نزديك واندم كه بهشت * بر هر آن صافى دل روشن سرشت
مىبداند نفس هر كس از بشر * آنچه حاضر كرده است از خير و شر
[ سوره التكوير ( 81 ) : آيات 15 تا 29 ]
فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ ( 15 ) الْجَوارِ الْكُنَّسِ ( 16 ) وَ اللَّيْلِ إِذا عَسْعَسَ ( 17 ) وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ ( 18 ) إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ( 19 )
ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ( 20 ) مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ( 21 ) وَ ما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ ( 22 ) وَ لَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ ( 23 ) وَ ما هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ ( 24 )
وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شَيْطانٍ رَجِيمٍ ( 25 ) فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ( 26 ) إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ ( 27 ) لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ ( 28 ) وَ ما تَشاؤُنَ إِلاَّ أَنْ يَشاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ ( 29 )
پس سوگند ياد نميكنم پس رونده ( 15 )
سير كننده پنهان شوندهاند ( 16 )
و شب چون پشت كند ( 17 )
و صبح چون پديد آيد ( 18 )
كه آن هر آينه سخن فرستادهايست گرامى ( 19 )
صاحب تواناى نزد خداوند عرش با منزلت ( 20 )
فرمان برده پس امينست ( 21 )
و نيست صاحب شما ديوانه ( 22 )
و بتحقيق ديد او را در افق روشن ( 23 )
و نيست او در غيب بخيل ( 24 )
و نباشد سخن شيطان رانده شده ( 25 )
پس كجا ميروند ( 26 )
نيست آن مگر پندى مر جهانيان را ( 27 )
مر آن كسى را خواست از شما كه مستقيم شود ( 28 )
و