كه از جاى در آورند ترا آنان كه يقين نميكنند ( 60 )
در بيان حال قيامت
گردد آن روزى كه بر پا رستخيز * مىخورد سوگند مجرم بىتميز
اينكه ما را غير يك ساعت درنگ * مىنبود اندر جهان پر شرنگ
باز گردانيده باشند اينچنين * از طريق صدق بر كذب مبين
و انكسان گويند كازاده شدند * علم و ايمان را ز حق داده شدند
كه شما را بد درنگ اندر جهان * آنچه بود اندر كتاب اللَّه آن
هست يعنى مدّت لبث شما * ثبت اندر لوح محفوظ خدا
تا بروز بعث و آن روز است اين * مىندانستيد ليك آن را چنين
عذرهاشان سود پس ندهد كنون * آن ستمكاران و لا يستعتبون
تا بجويند اعنى آن چيز ار حساب * كه كند ز ايشان از إله مر عتاب
ما در اين قرآن زديم از بهر ناس * از مثل هر چيز دارند ار سپاس
اى محمد « ع » آرى ار هر آيتى * منكر آن را در مقام دعوتى
پس بگويند اهل كفر اندر فسون * از عناد ان انتم الا مبطلون
حق تعالى مهر بنهاد اينچنين * بر قلوب آنكه نادانند زين
صبر كن پس ان وعد اللَّه حق * تا ندارندت بخفت يا غلق
ره نيابد در تو يعنى در فتور * از شرور بىيقينان در نشور
يا كه انكار يهودت بر شتاب * ناورد تا بهرشان خواهى عذاب
سورة لقمان
[ سوره لقمان ( 31 ) : آيات 1 تا 5 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
الم ( 1 ) تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ ( 2 ) هُدىً وَ رَحْمَةً لِلْمُحْسِنِينَ ( 3 ) الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ( 4 )
أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 5 )
بنام خداى بخشندهء مهربان
اينست آيتهاى آن كتاب محكم ( 2 )
هدايت و رحمت از براى نيكوكاران ( 3 )
آنان كه بر پاى ميدارند نماز را و ميدهند زكات را و ايشان بآخرت ايشانند كه يقين ميكنند ( 4 )
آنانند بر هدايت از پروردگارشان و آنها ايشانند رستگاران ( 5 )
از الف وز لام و ميم آن ذو المنن * كرد اشارت و ابتدا از لطف و من
اول هر اولى يعنى خداست * كاگه او از قبل و بعد ماسواست
از لسان حكمت آمد در خطاب * با رسول از تلك آيات الكتاب
يعنى از بعد الف هم لام و ميم * اينست آيتهاى قرآن حكيم
حاكمست آن در حلال و در حرام * محكم و استوده يا در هر مقام
يا كه باشد اين كتاب استوار * از خداوند حكيم راستكار
باشد اين آيات معلوم متين * رهنما و رحمتى بر محسنين
آن كسان كاهل صلاتند و زكات * بيگمان بر آخرت از حسن ذات
بر هدايت آن گروه از كردگار * جملگى باشند وز وى رستگار
[ سوره لقمان ( 31 ) : آيات 6 تا 7 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ( 6 ) وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا وَلَّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ ( 7 )
و از مردمان كس هست كه ميخرد هزل كلام را تا گم گرداند از راه خدا بدون علمى و بگيرد آن را با استهزا آنها مر ايشانراست عذابى خواركننده ( 6 )
و چون خوانده شود بر او آيتهاى ما روى گرداند تكبركنان گويا كه نشنيد آن را گويا كه در گوشش كرانيست پس مژده ده او را بعذابى پر درد ( 7 )