خيرات است
فَلا يَخافُ ظُلْماً
پس نترسد در آن روز به جهت وعدهاى كه خداى به او داده ستمى را كه آن منع از ثوابى است كه او مستحق آن شده
وَ لا هَضْماً
و نه نقصان ثواب را .
[ سوره طه ( 20 ) : آيات 113 تا 114 ]
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا وَ صَرَّفْنا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً ( 113 ) فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً ( 114 )
وَ كَذلِكَ
معطوف است بر « كذلك نقص » يعنى و هم چنان چه نازل كرديم آن قصص را
أَنْزَلْناهُ
نازل كرديم قرآن را
قُرْآناً عَرَبِيًّا
در حالتى كه قرآنى است بلغت تازى
وَ صَرَّفْنا فِيهِ
و مكرر گردانيديم در آن قرآن
مِنَ الْوَعِيدِ
از آيات وعيد
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
تا آنكه مستحقين آن آيات بپرهيزند و بترسند از شركت و عصيان
أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً
يا آنكه اگر از گناه باز نايستند احداث كند و بهمرساند قرآن براى ايشان پندى و عبرتى را تا آنكه فتورى در طغيان و عصيان آنها بهمرسد ، و مىتواند كه « او » بمعنى واو باشد يعنى تا اينكه ايشان از آيات وعيد بترسند و حادث كند قرآن به جهت آنها عبرتى .
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ
پس بلندمرتبه است خداى كه پادشاه دنيا و آخرت است
الْحَقُّ
سزاوار است مر او را ملك و سلطنت ، على بن ابراهيم رحمه اللَّه روايت كرده كه چون بر حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله جبرئيل عليه السّلام آيتى آوردى قبل از اتمام آن آيت آن را قرائت كردى بنا بر اين ، اين آيت آمد كه :
وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ
و شتاب مكن بتلاوت آيات قرآن
مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى
پيش از آنكه ادا كرده شود و باتمام رسد
إِلَيْكَ وَحْيُهُ
بسوى تو وحى آن
وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً
و بگو : اى پروردگار من زيادت كن مرا از جميع سابقين باعتبار علم ، كه اين دعا مستجاب مىشود .