[ سوره طه ( 20 ) : آيات 120 تا 122 ]
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى ( 120 ) فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ( 121 ) ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى ( 122 )
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ
پس وسوسه كرد بسوى آدم شيطان
قالَ
گفت
يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ
اى آدم آيا دلالت كنم تو را بر درختى كه خوردن ميوهء آن سبب حيات جاويد است ؟
وَ مُلْكٍ لا يَبْلى
و دلالت كنم بملكى كه زوالپذير نباشد ؟ پس ابليس به اين تلبيس آدم عليه السّلام را باكل شجرهء ممنوعه تحريص نمود .
فَأَكَلا مِنْها
پس خوردند آدم و حوا از آن شجره و از ميوهء آن
فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما
پس آشكار شد مر ايشان را عورات ايشان
وَ طَفِقا
و شروع كردند كه
يَخْصِفانِ عَلَيْهِما
بچسبانند بر خودشان ، يعنى بر سوآت خودشان
مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ
از برگ درخت جنت
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ
و خلاف كردم آدم پروردگار خود را ، در امتثال بامر مندوب ، زيرا كه مراد از عصيان مخالفت است اعم از آنكه مخالفت در امر واجب باشد يا سنت ، در تهذيب الاحكام حديثى روايت كرده كه دلالت دارد بر اينكه مخالف امر مندوب نيز عاصى است زيرا كه حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه نزد آن حضرت ذكر نوافل يوميه مىگذشت ، حضرت فرمود :
« انى تارك الفريضة كافر و إن تارك هذه اى النوافل ليس بكافر و لكنها معصية »
ظاهرا مرا از كفر تارك الفريضه اين باشد كه كسى بعنوان اباحت ترك فريضه كند كافر خواهد بود
فَغَوى
پس بىبهره ماند آدم از مطلب خود كه آن خلود در بهشت است يا رسيدن بثوابى كه متفرع بر امتثال مر مندوب است .
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ
پس برگزيد او را به جهت رسالت پروردگار او .
فَتابَ عَلَيْهِ
پس قبول كرد توبهء او را و ثواب او را ناقص گردانيد
وَ هَدى
و دلالت كرد او را باسماء اصحاب كسا .