مغلوب و لشگر كسرى غالب گشتند و چون اين خبر منتشر شد مشركان شاد شدند براى آنكه مشركان مانند فارسيان از اهل كتاب نبودند و مؤمنين غمگين گرديدند به جهت آنكه ايشان مانند روميان از اهل كتاب بودند و مشركان بطريق شماتت ميگفتند : چنانچه امثال ما كه فارسيانند بر امثال شما كه روميانند غالب شدهاند ما نيز بر شما غالب خواهيم شد . بنا برين حق تعالى بواسطهء تسليهء خاطر مؤمنين اين آيت را فرستاد . گويند كه در روز حديبيه يا در روز بدر خبر آمد كه روميان بر اهل فارس غلبه كردند و از غلبهء فارسيان بر روميان نه سال گذشته بود اللَّه اعلم .
و در روضهء كافى از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت بابو عبيدهء حذّا كه او از امام عليه السّلام حقيقت اين آيت را سؤال كرده بود گفتند كه اى ابو عبيده اين آيت را تأويليست كه نميداند آن را مگر خداى تعالى و مگر راسخون در علم كه مراد از آنها آل محمدند صلوات اللَّه عليه و عليهم . و بعد ازين در مقام بيان تأويل فرمودند كه بعد از هجرت حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله بمدينه و اظهار اسلام كتابتى با رسول پيش قيصر روم فرستاد و او را دعوت باسلام كرد و همچنين كتابتى با رسول نزد پادشاه فارس فرستاد و او را نيز باسلام دعوت نمود اما قيصر روم تعظيم كتابت حضرت نمود و رسول حضرت را باكرام تمام ملاقات كرد و اما ملك فارس كتابت حضرت را پاره كرد و رسول رسول مختار را خفت رسانيد و درين وقت ميان ملك فارس و قيصر روم جنگ و جدال بود مسلمانان ميخواستند كه غلبه از طرف قيصر روم باشد ليكن عكس خواهش ايشان بظهور آمده پادشاه فارس بر قيصر روم غالب آمد و مسلمانان از جهت آنكه اكرام كنندهء رسول رسول قرشى صلوات اللَّه عليه و آله مغلوب شد غمگين و حزين گشتند پس حق سبحانه و تعالى به جهت تسليهء خاطر اين مسلمانان اين آيت را فرستاد و تفسير آن را حضرت چنين فرمود كه «
الم غُلِبَتِ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ
. يعنى : غلبتها فارس فى ادنى الارض و هى الشامات و ما حولها » يعنى