ابراهيم عليه السّلام بود و ابراهيم دعوت بتوحيد كرده بود و انذار ازين فاحشه ننموده پس لوط در مقام اختصار بيان نمود آنچه را كه مختص به آن بود كه آن منع از لواطه است و از اينجا معلوم شد كه انذار از عمل لواطه مختص بلوط بوده و امر بتوحيد كه از او ناشى شده چنانچه در سورهء ديگر گفته :
اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ
. آن تبليغى بود از زبان ابراهيم .
أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ
آيا شما مىآييد بمردان و عمل لواط مىكنيد ! بقرينه اين كلام بعضى از قراء «
إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ
» را نيز بطريق استفهام خوانده
وَ تَقْطَعُونَ السَّبِيلَ
و قطع مىكند راهى را كه خداى تعالى براى تحصيل نسل قرار داده ؟ بنا برين «
وَ تَقْطَعُونَ السَّبِيلَ
» بازاى «
مِنْ دُونِ النِّساءِ
» است در آيت ديگر كه فرموده « لتأتون
الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ
» و بعضى گفتهاند كه قطع سبيل راه بر مسافران بستن و مال ايشان گرفتن و كشتن ايشان است چنانچه متبادر از اين كلمه است
وَ تَأْتُونَ فِي نادِيكُمُ الْمُنْكَرَ
و مىآييد در مجلس خود بفعل زشت . و از حضرت امام رضا عليه السّلام مروى است كه مراد از منكر ضرطه است كه در مجالس ايشان ميزدند و شرم نميكردند . و در روايت على بن ابراهيم عليه الرحمه چنين واقع شده كه
« هم قوم كان يضرط بعضهم على بعض »
و از بعضى احاديث مستفاد ميگردد كه مراد از منكر كولى بازيست . و بعد از منع و توبيخ لوط عليه السّلام قوم خود را .
فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ
پس نبود جواب قوم او در برابر آن منع
إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ
مگر آنكه گفتند به او از روى استهزاء و سخريه بيار بما عذاب خداى تعالى را بجزاى اين عمل
إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
اگر باشى تو از جملهء راستگويان در اينكه اين فعلى كه ما ميكنيم قبيح و مستوجب عذابست
قالَ
گفت لوط
رَبِّ انْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ
اى پروردگار من نصرت ده مرا بانزال عذاب بر قومى كه فساد كنندگانند در پيدا كردن عمل شنيع لواط و بجا آوردن آن . پس حق سبحانه و تعالى در