را لعنت كند مگر شما و مانند شما كه تابع امام به حق شديد « و
فى محاسن البرقى عن مالك بن اعين قال قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام اما ترضون ان يأتى كل قوم يلعن بعضهم بعضا الا انتم او من قال بمقالتكم »
پوشيده نماند كه مالك بن اعين مشتركست ميان مالك بن اعين جهنى كه از قبيلهء جهينه بوده و در ميان مالك بن اعين شيبانى كه برادر زرارة بن اعين است و مراد از مالك بن اعين در محاسن برقى مالك بن اعين جهنى است بقرينهء روضهء كافى
وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ
و نيست شما را در آن روز هيچ نصرتكنندهاى كه تا بسبب آنها از عذاب دوزخ رهايى يابيد . و چون ابراهيم حجت خود را تمام كرد .
[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 26 تا 27 ]
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَ قالَ إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 26 ) وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِ النُّبُوَّةَ وَ الْكِتابَ وَ آتَيْناهُ أَجْرَهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ ( 27 )
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ
پس تصديق كرد مر او را لوط كه خواهرزادهء ابراهيم بود
وَ قالَ
و گفت ابراهيم مر لوط و ساره زن خود را كه دختر عمه او بود
إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي
بدرستى كه هجرتكنندهام از اين قوم بسوى پروردگار خود يعنى بدانجا كه پروردگار من مرا امر كرده كه به آنجا بروم و در كتاب كمال الدين و تمام النعمه از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه هجرت ابراهيم هجرت واقعى نبود زيرا كه حقيقت هجرت اين است كه براى قتال اعداء از شهر خود بيرون روند و آمادهء قتال گردند
إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
بدرستى كه پروردگار من غالبست و كارهاى او موافق حكمت و مصلحت است پس امر كردن مرا بمهاجرت بدون مصلحتى نخواهد بود .
وَ وَهَبْنا لَهُ
و بخشيديم ما ابراهيم را در كبر سن بعد از هجرت و بعد از تولد اسماعيل از هاجر
إِسْحاقَ
فرزندى اسحاق نام كه از ساره بهمرسيده
وَ يَعْقُوبَ
و بخشيديم