وَ أَنْ أَلْقِ عَصاكَ
و ديگر به اين ندا كرده شد كه بيفكن عصاى خود را و چون به حكم الهى آن عصا را انداخت مارى شد كه به اين طرف و آن طرف حركت ميكرد
فَلَمَّا رَآها تَهْتَزُّ
پس چون ديد موسى عصا را كه بسرعت تمام حركت مىكند
كَأَنَّها جَانٌّ
گويا كه ماريست در هيئت و در جثه و در حركت
وَلَّى مُدْبِراً
اى ولى منهزما يعنى برگشت موسى حالكونى كه هزيمتكننده بود از خوف و هراس
وَ لَمْ يُعَقِّبْ
و بازنگشت تا احوال آن را معلوم كند درين وقت ندا رسيد كه
يا مُوسى أَقْبِلْ
اى موسى برگرد و رو به طرف عصاى خود بيار
وَ لا تَخَفْ
و مترس
إِنَّكَ مِنَ الْآمِنِينَ
بدرستى كه تو از امانيافتگانى از جميع مخاوف «
إِنِّي لا يَخافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ
»
اسْلُكْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ
و درآور دست خود را در گريبان خود
تَخْرُجْ بَيْضاءَ
تا بيرون آيد سفيد درخشنده
مِنْ غَيْرِ سُوءٍ
از غير بدى و بدون عيبى و علتى
وَ اضْمُمْ إِلَيْكَ
و ضم كن بسوى خود
جَناحَكَ
دست خود را
مِنَ الرَّهْبِ
از جهت ترس يعنى دست خود را به سينه بگذار تا ترس تو از ديدن دست درخشان و گرديدن عصا مار زايل گردد زيرا كه گفتهاند كه گذاشتن دست بر سينه باعث تسكين خوف و هراس است و اين معنى از ابن عباس منقولست
فَذانِكَ
پس اين عصا و يد بيضا
بُرْهانانِ مِنْ رَبِّكَ
دو دليلى انداز جانب پروردگار تو بر حقيت تو و رسالت تو
إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ
بسوى فرعون و قوم او
إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ
بدرستى كه ايشان هستند گروهى بدركار و مستحق فرستادن رسول نيكوكردار .
[ سوره القصص ( 28 ) : آيات 33 تا 35 ]
قالَ رَبِّ إِنِّي قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْساً فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ ( 33 ) وَ أَخِي هارُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّي لِساناً فَأَرْسِلْهُ مَعِي رِدْءاً يُصَدِّقُنِي إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ ( 34 ) قالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ وَ نَجْعَلُ لَكُما سُلْطاناً فَلا يَصِلُونَ إِلَيْكُما بِآياتِنا أَنْتُما وَ مَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغالِبُونَ ( 35 )