قالَ
گفت موسى
رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي
اى پروردگار من بدرستى كه من ظلم كردم با نفس خود يعنى نفس خود را در غير موضع آن جا دادم كه داخل اينشهر شدم چه محتملست قبطيان مرا بشناسند و مرا هلاك كنند و ظلم اينست كه چيزى را در غير موضع آن بگذارند
فَاغْفِرْ لِي
پس مرا بپوشان از نظر اعداء من و خبر مرا فاش مگردان تا از شر آنها در امان باشم
فَغَفَرَ لَهُ
پس خداى تعالى مستور گردانيد مر او را از نظر فرعونيان و قبطيان و از شر ايشان محفوظ داشت
إِنَّهُ هُوَ - الْغَفُورُ
بدرستى كه خداى تعالى مخفى دارندهء اشياست
الرَّحِيمُ
مهربانست بر خلايق و بعضى گفتهاند كه ضمير « هذا » در «
قالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ
» اشارت بمقتولست به اين معنى كه گفت موسى اين قبطى مقتول از لشگر شيطان و حزب اوست
قالَ
گفت
رَبِّ
اى پروردگار من
بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ
به آن چيزى كه انعام كردهاى بر من يعنى به آن قوتى و قدرتى كه به من دادى كه بيك مشت زدن كافرى را كشتم
فَلَنْ أَكُونَ
پس هرگز نباشم من به اين قوت
ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ
معاون و مددكار مر گناهكاران را . آنچه در تفسير آيهء «
فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ
» تا اينجا نوشته شده و آنچه بعد ازين نوشته خواهد شد مأخوذ از حديث حضرت امام رضا عليه السّلام است و چون مأمون خليفهء عباسى به آن حضرت گفت :
« يا بن رسول اللَّه أ ليس من قولك ان الانبياء