در مجمع البيان گفته كه
« قال ابو عبد اللَّه عليه السلام هو الرجل يمشى بسجيته التي جبل عليها لا يتكلف و لا يتبختر »
يعنى حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه بنده اى كه اينچنين راه رود شخصى است كه بآنطرز كه مخلوق شده راه رود و در رفتن نه تكلف كند و نه بخرامد
وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ
و چون خطاب كنند ايشان را نادانان بسخنان نالايق
قالُوا سَلاماً
گويند در جواب آن جهال سخنى را كه از آن سالم مانند و معارضه او بقول قبيح نميكنند و بعضى گفتهاند كه مراد اينست كه بازاء گفتگوى قبيح جهال طلب سلامتى ميكنند و در جواب آنها سكوت ميورزند ابن شهرآشوب در كتاب مناقب نقل كرده كه ابراهيم بن مهدى كه طبعش از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منحرف بود بمأمون گفت كه شبى در خواب ديدم كه على در گذشتن از پلى ميخواهد كه از من سبقت گيرد من او را گرفتم و گفتم تو از من در امر امامت اولى و احق نيستى سبقت كردن تو از من از چه جهت است ؟ و او جوابى به من نگفت : مامون گفت بارى هيچ حرفى به تو گفت ؟ ابراهيم بن مهدى گفت بجز « سلاما سلاما » چيزى ديگر از نشنيدم مامون گفت به خدا قسم كه تو را جواب بليغ داده زيرا كه دانست تو جاهلى و ترك جواب اسلمست لهذا اعراض از جواب تو نمود چنانچه حق تعالى فرموده :
وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً
. نعم ما قال : جواب ابلهان باشد خموشى .
وَ الَّذِينَ
و ديگر افاضل عباد رحمن آنانند كه
يَبِيتُونَ
شب بروز مى آرند
لِرَبِّهِمْ
براى تحصيل رضاى پروردگار خود
سُجَّداً
در حالتى كه سجده كنندگانند
وَ قِياماً
و برپا ايستادگانند براى اداء نماز
وَ الَّذِينَ
و آنانند كه
يَقُولُونَ
ميگويند از خوف و خشيت الهى
رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ
اى پروردگار ما بگردان از ما عذاب دوزخ را
إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً
بدرستى كه عذاب دوزخ هست لازم و دايم چنانچه على بن ابراهيم از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه « غراما » اى ملازما لا يفارق دلت الآية على انهم مع اجتهادهم فى عبادة الحق