گواه معتبر كه گواهى دهند بزنا آن زن
فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً
پس بزنيد اى حاكمان شرع مر آن قاذفين را هشتاد تازيانه خواه آن قاذف حر باشد يا عبد چنانچه معتقد اصحاب ماست
وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً
و قبول مكنيد از ايشان گواهى را كه در حق كسى دهند هرگز بواسطه آنكه اين گروه مفتريند و شهادت مفترى قبول نيست
وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ
و آن جماعت ايشانند فاسقان و اين اشارت بر دليل عدم قبول شهادت ايشانست .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا
اين استثناء راجع بعدم قبول شهادت و بر فسق آن جماعت است به اين معنى كه آن گروه مقبول الشهادة نيستند و صفت فسق در ايشان تحقق دارد مگر آنكه آنها توبه كنند
مِنْ بَعْدِ ذلِكَ
از پس اين قذف
وَ أَصْلَحُوا
و بصلاح آرند نيت خود را در ترك قذف و عزم بر استمرار آن كه در اين وقت هم شهادت آنها مقبول و هم اسم فسق از ايشان مسلوبست خواه حد خورده باشند و خواه نخورده باشند . در مجمع البيان گفته تفسير آيهء استثنائيه به اين قسم قول حضرت ابى جعفر الباقر و ابى عبد اللَّه عليهما السلام است و بعضى گفتهاند كه
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا
استثنا بر فسق است خاصه ، به اين معنى كه آن گروه فاسقند مگر آنكه توبه كنند و اصلاح نيت خود نمايند كه در اينوقت اسم فسق از ايشان برميخيزد اما مقبول الشهاده نخواهند بود . در كافى از سماعه نقل كرده كه از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدم كه چون دانسته مىشود توبه او ؟ حضرت فرمود به اينكه تكذيب نفس خود كند در رؤس الخلائق تا آنكه او را حد قذف زنند و او طلب مغفرت كند از پروردگار خود و چون چنين كند ظاهر مىشود توبه او
فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
پس بدرستى كه خداى تعالى آمرزندهء مهربانست .
[ سوره النور ( 24 ) : آيات 6 تا 11 ]
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ ( 6 ) وَ الْخامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ ( 7 ) وَ يَدْرَؤُا عَنْهَا الْعَذابَ أَنْ تَشْهَدَ أَرْبَعَ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكاذِبِينَ ( 8 ) وَ الْخامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْها إِنْ كانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 9 ) وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ وَ أَنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ حَكِيمٌ ( 10 )
إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 11 )