فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ ( 116 ) وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ ( 117 ) وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ( 118 ) فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ پس بزرگست خدايى كه پادشاه سزاوار ملك و سلطنت است لا إِلهَ إِلَّا هُوَ نيست هيچ معبودى سزاوار عبوديت مكر او هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ و پروردگار عرش كريمست و گفته‌اند كه چون از عرش محكمات قضايا و احكام نازل ميگردد بنا برين توصيف آن به كريم نمود . وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ . و هر كه بخواند و عبادت كند با خداى به حق خداى باطل ديگر را كه لا بُرْهانَ لَهُ نيست هيچ دليلى مر آن خواننده را بِهِ به آن خداى ديگر و باثبات آن فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ پس بدرستى كه حساب عمل آن كس و مقدار آنچه او مستحق آن شده نزد پروردگار اوست إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ بدرستى كه شأن و قصه اينست كه رستگار نشوند كافران . افتتاح اين سورهء مباركه بفلاح مؤمنين است و اختتام آن بعدم فلاح كافرين وَ قُلْ و بگو اى محمد رَبِّ اغْفِرْ اى پروردگار من بيامرز گناهان مرا وَ ارْحَمْ و ببخشاى عاصيان امت مرا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ و تو بهترين بخشايندگانى