[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيات 116 تا 118 ]
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ ( 116 ) وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ ( 117 ) وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ ( 118 )
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ
پس بزرگست خدايى كه پادشاه سزاوار ملك و سلطنت است
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
نيست هيچ معبودى سزاوار عبوديت مكر او
هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ
و پروردگار عرش كريمست و گفتهاند كه چون از عرش محكمات قضايا و احكام نازل ميگردد بنا برين توصيف آن به كريم نمود .
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
. و هر كه بخواند و عبادت كند با خداى به حق خداى باطل ديگر را كه
لا بُرْهانَ لَهُ
نيست هيچ دليلى مر آن خواننده را
بِهِ
به آن خداى ديگر و باثبات آن
فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ
پس بدرستى كه حساب عمل آن كس و مقدار آنچه او مستحق آن شده نزد پروردگار اوست
إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ
بدرستى كه شأن و قصه اينست كه رستگار نشوند كافران . افتتاح اين سورهء مباركه بفلاح مؤمنين است و اختتام آن بعدم فلاح كافرين
وَ قُلْ
و بگو اى محمد
رَبِّ اغْفِرْ
اى پروردگار من بيامرز گناهان مرا
وَ ارْحَمْ
و ببخشاى عاصيان امت مرا
وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
و تو بهترين بخشايندگانى