محمد بن مسعود عياشى رضى اللَّه عنه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه بعد از فتح مكه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله بتانى را كه كفار قريش در مسجد الحرام نصب كرده بودند بيرون آمده التماس كردند كه بتى را كه در مروه نيز بتى را گذاشته بودند و به خدمت حضرت آمده التماس كردند كه بتى را كه در مروه گذاشتهايم بگذار كه در آنجا باشد و حكم باخراج و كسر آن منما . پس حضرت قصد اين معنى كرد و بعد ازين امر بشكستن آن نمود لهذا اين آيه نازل گرديد كه
وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ
كلمهء « ان » مخففه از مثقله است يعنى و بدرستى كه شأن اينست كه نزديك بودند جمعى كه ترا بفتنه اندازند و فريب دهند و بگردانند ترا
عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ
از احكامى كه در قرآن وحى كردهايم ما آن را بسوى تو كه از جمله اخراج اصنام و كسر آنست
لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ
تا افترا كنى بر ما غير آنچه را كه ما به تو وحى كردهايم يعنى از پيش خود اختراع كنى و بگويى كه : من بكسر اصنام مأمور نيستيم
وَ إِذاً
و آن گاه كه تو چنين كنى
لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا
هر آينه اخذ كنند ترا