وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ
و مگردان دست خود را
مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ
بربسته شده به گردن خود كه به هيچ كس نفعى نرسانى
وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ
و مگشا دست خود را همهء گشادن به اين معنى كه هر چه داشته باشى صرف كنى و بمردم بدهى
فَتَقْعُدَ
اى فتصير ، يعنى پس بگردى تو
مَلُوماً
ملامت كرده شده
مَحْسُوراً
درمانده شده و محتاج در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« الاحسار الفاقة »
و نيز از حضرت رسالتپناه صلّى اللَّه عليه و آله مرويست كه
« الاحسار الاقتار »
يعنى احسار بمعنى تنگى و بى چيزيست « اعاذنا اللَّه منه » و از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه
« المحسور العريان »
مرويست كه زنى پسر خود را به خدمت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله فرستاد تا از آن حضرت جامهاى بگير و او به خدمت حضرت آمده سؤال جامه كرد حضرت قميص خود را از بدن مبارك بر آورده به او داد پس اين آيه نازل شد گويند كه : چون حضرت را در آن وقت قميصى ديگر نبود بنا برين وقت نماز نتوانست كه بيرون بيايد پس كفار در مقام ملامت حضرت در آمده گفتند كه : محمد را خواب و لهو از نماز مانع آمدند على بن ابراهيم نيز سبب نزول را قريب به اين روايت مذكور كرده و در آخر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه مراد از محسور بيرون آوردن رخت و عريان و برهنه نشستن است .
پس در مقام تسليهء حضرت ميفرمايد كه :
إِنَّ رَبَّكَ
بدرستى كه پروردگار تو
يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ
گشاده ميگرداند روزى را براى هر كه خواهد
وَ يَقْدِرُ
و تنگ ميسازد براى هر كه خواهد بمحض حكمتها و مصلحتها پس تضييق حال تو نيز مبنى بر حكمت و مصلحت است
إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
بدرستى كه اوست بمصالح بندگان خود دانا و بينا و بعضى در بيان ربط آيهء « انّ ربك » تا آخر بما قبل خود چنين گفتهاند كه : حق سبحانه و تعالى بعد از منع پيغمبر خود از بسط و قبض زياده از حد و امر او باعتدال ميفرمايد كه : ترا اى محمد قبض و بسط در بخشش نميسزد بلكه شايستهء آن پروردگار تو است كه عالم بمصالح عالم و آدم است پس او بنا بر مصلحت و