وَ لَقَدْ جاءَهُمْ
و هر آينه بتحقيق آمد بديشان
رَسُولٌ مِنْهُمْ
پيغمبرى از قبيلهء ايشان
فَكَذَّبُوهُ
پس تكذيب كردند او را
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
پس فرا گرفت ايشان را عذاب جوع
وَ هُمْ ظالِمُونَ
حال آنكه ايشان ستمكار بودند و در احاديث ائمهء دين و دنيا عليهم السلام وارد شده كه نزول آيهء «
ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً
» تا آخر براى قومى است كه حق تعالى ايشان را روزى وسيع عطا كرده بود و بوسعت و راحت عيش ميكردند تا آنكه تكبر و رعونت آنها را برين داشت كه با سنگ استنجا نكنند كه آن خشونت دارد و استخفاف نعمت الهى نموده خمير را به شكل سنگ استنجا ميساختند و در مزابل خود گذاشته بواسطهء نرمى آن به آن استنجا مينمودند تا آنكه كوهى از خمير استنجا جمع گرديد پس حق تعالى ايشان را بجريمهء اين تكبر و استخفاف به عذاب قحط و غلا گرفتار گردانيد و حيوانى كوچكتر از ملخ را بر اراضى ايشان گماشت كه تا هر چه حق تعالى براى ايشان خلق كرده بود از زراعت و اشجار همه را خوردند پس ايشان از غايت جوع محتاج باكل آن خميرها شدند كه به آن استنجا كرده بودند و همه را مانند شير و شكر خوردند و على بن ابراهيم آورده كه اين آيه در شأن قومى از بنى اسرائيل كه متصف بصفات مذكوره بودند نازل شد و از ابن عباس منقولست كه اين مثل براى اهل مكه است كه ايمن بودند از قتل و غارت و برفاهيت و وسعت اوقات ميگذرانيدند و در حين بعثت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله تكبر كرده تكذيب آن حضرت كردند وسعت ايشان بضيق مبدل گشته هفت سال بقحط گرفتار شدند و از خوف پيغمبر آسايش نداشتند .
و بعد ازين خطاب باهل ايمان نموده فرموده كه :
فَكُلُوا
پس بخوريد اى گروه مؤمنان
مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ
از آنچه خداى تعالى روزى داده شما را
حَلالًا طَيِّباً
در حالتى حلال و پاكيزه است
وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
و شكر كنيد نعمت خداى تعالى را اگر بوديد شما كه خداى تعالى را عبادت و اطاعت ميگرديد ، و بعضى گفته