ماست كه بشيعيان ما ميرسد و باعث شفاء قلوب ايشان ميگردد و مراد از همين شيعيان مااند و غير شيعيان ما را خداى تعالى ميداند كه آنها چه چيزند ، و اگر مراد از آيه شفاء از عسل باشد لازم بود كه هر صاحب دردى و ألمى كه آن را بياشامد و بخورد از آن درد و أ لم شفا يابد و تخلف نشود و حال آنكه اينچنين است كه « لو كان كما تزعم أنه العسل الذى يأكله الناس اذا ما أكل منه و لا شرب ذو عاهة الا شفى اذ لا خلف لقول اللَّه » بنا برين مراد از لعق عسل كه در حديث وارد شده اخذ علم ائمهء هدى عليهم السلام است اللَّه أعلم .
وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ
و خداى تعالى آفريد شما را
ثُمَّ يَتَوَفَّاكُمْ
پس بميراند شما را
وَ مِنْكُمْ
و از شما
مَنْ يُرَدُّ
كسى هست كه رد كرده مىشود
إِلى أَرْذَلِ الْعُمُرِ
بسوى خوارترين زندگانى كه آن سن پيرى است
لِكَيْ لا يَعْلَمَ
تا آنكه نداند آن مرد پير
بَعْدَ عِلْمٍ شَيْئاً
بعد از دانستن چيزى را يعنى بعد از آنكه در سن جوانى چيزها را فرا گرفته بود و دانسته درين سن آنها را فراموش كرده اصلا بخاطرش نيايد و نداند كه در وقتى علم داشتم چنانچه على بن ابراهيم گفته كه : اذا كبر لا يعلم ما علمه قبل ذلك و
فى كتاب الخصال « و روى ان ارذل العمر أن يكون عقله عقل ابن سبع سنين »
و
فى حديث آخر : « فاذا بلغ المائة فذلك ارذل العمر »
و در مجمع البيان گفته كه :
« روى عن على عليه السّلام ان ارذل العمر خمس و سبعون سنة »
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ
بدرستى كه خداى تعالى داناست به آنچه سزاوار و لايق بندگان است از مقادير اعمار
قَدِيرٌ
تواناست كه جوانان را بميراند و بيران را باقى گذارد .
وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ
و خداى تعالى افزونى داد بعض از شما را بر بعضى ديگر
فِي الرِّزْقِ
در روزى
فَمَا الَّذِينَ فُضِّلُوا
پس نيستند آنان كه افزونى يافته شدهاند در روزى
بِرَادِّي رِزْقِهِمْ
باز گردانندهء روزى خود و بخشندهء آن
عَلى ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ
بر آنها كه مالك شده آنها را دستهاى راست ايشان يعنى مالكان عبيد و اماء روزى دهندهء