على بن ابراهيم آورده كه اين آيت وقتى نازل شد كه قريش از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله سؤال كردند نزول عذابى كه حضرت ايشان را به آن توعيد مينمود و در حديث آمده كه
« انّ اللَّه اذا أخبر أن شيئا كائن فكأنّه قد كان »
و ميتواند كه مراد از « امر » قائم آل محمّد صلوات اللَّه عليه و آله باشد چنانچه على بن مهزيار از حضرت صاحب عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت ميفرمودند كه :
« نحن امر اللَّه و جنوده »
و ابان بن تغلب از حضرت صادق آل محمّد صلوات اللَّه عليه و آله روايت كرده كه اول كسى كه با قائم آل محمّد بيعت كند جبرئيل امين عليه السّلام است و او به صورت مرغى سفيد ظاهر خواهد شد و به آن حضرت بيعت خواهد نمود و بعد ازين يك پاى خود را به بيت اللَّه الحرام و پاى ديگر را ببيت المقدس گذارد و ندا كند كه «
أَتى أَمْرُ اللَّهِ
» بحيثيتى كه جميع خلايق آن را بشنوند پس مراد از « امر اللَّه » قائم آل محمد صلّى اللَّه عليه و آله خواهد بود .
فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ
پس شتاب در طلب آن مكنيد بنا بر قول على بن ابراهيم رحمه اللَّه خطاب بر مشركين و كفار است و بنا بر حديث على بن مهزيار و أبان بن تغلب خطاب بر مؤمنين است زيرا كه مؤمنين شتاب ميكنند در طلب قائم آل محمد نه غير ايشان
سُبْحانَهُ
منزه است خداى
وَ تَعالى
و بلند است
عَمَّا يُشْرِكُونَ
از آن چيزى كه مشركان آن را شريك او ميسازند بنا برين كلمهء « ما » بمعنى « الذى » است و ميتواند كه مصدرى باشد و فعل مدخول خود را بمصدريت فروز آرد ، اى سبحانه و تعالى عن اشراكهم ، يعنى منزه است خداى تعالى از شرك آوردن مشركين .
يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ
اى ينزّل اللَّه الملائكة مع الروح بأمره
عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
يعنى فرو فرستد خداى تعالى ملائكه را با روح يعنى با وحى بفرمان و حكم خود بر هر كه خواهد از بندگان خود و چون وحى ربانى باعث حيات قلب است لهذا اطلاق بوحى ميكنند و آنچه در حديث آمده كه مراد از روح كتاب و نبوتست مؤيد اين تفسير خواهد بود و بعضى گفتهاند كه : مراد از روح جبرئيل است