كان اذا حزنه امر فزع الى الصلوات » .
وَ اعْبُدْ رَبَّكَ
و عبادت كن پروردگار خود را
حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ
تا وقتى كه بيايد به تو يقين كه موتست يعنى مادامى كه در قيد حيات مستعارى عبادت معبود حقيقى عز و جل بكن ، سبب تقييد عبادت به اين قيد به جهت آنست كه تا احدى خود را بعبادت كردن يك مرتبه يا بيشتر مطيع و عابد نداند .