نَبِّئْ عِبادِي
خبر ده بندگان مرا اى محمد
أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ
به اينكه من ساتر عيوب اهل ايمان و آمرزندهء ايشانم
الرَّحِيمُ
بسيار بخشانيدهام مر ايشان را و از غير من اين كار نيابد .
وَ أَنَّ عَذابِي
و به اينكه عذاب من
هُوَ الْعَذابُ الْأَلِيمُ
آنست عذاب دردناك پس نبايد اعتماد بغفران و رحمت من كرد بلكه عقاب مرا نيز بايد ترسيد . توصيف ذات مقدس خود بمغفرت و رحمت نه بتعذيب اشارت بر ترجيح وعد است بر وعيد .
و بعد از ذكر وعد و وعيد تعقيب آن بذكر قصهء ابراهيم و لوط مىكند كه مشتمل بر هر دو است و ميفرمايد كه :
وَ نَبِّئْهُمْ
و خبر ده عباد مرا
عَنْ ضَيْفِ إِبْراهِيمَ
از مهمانان حضرت ابراهيم و آن فرشتگان چند بودند كه به طرز مهمانان پيش ابراهيم آمدند .
إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ
چون در آمدند بر ابراهيم
فَقالُوا سَلاماً
اى فقالوا : نسلم عليك سلاما ، يعنى پس گفتند : سلام ميكنيم بر تو سلام كردنى
قالَ
گفت ابراهيم بعد از جواب سلام :
إِنَّا مِنْكُمْ وَجِلُونَ
بدرستى كه ما از شما ترسانيم بسبب در آمدن ايشان در شب بىوقت چنانچه محمد بن مسعود عياشى رحمه اللَّه از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه در حديثى كه بعضى از آن اينست كه
« فبعث اللَّه رسلا