فرمود : «
فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ
» و صاحب تاج المصادر گفته : « الايراد : حاضر كردن و به آب آوردن و شتافتن » ازين كلام معلوم مىشود كه « ايراد » بمعنى مطلق آوردن نيز آمده بنا برين احتياج بتوجيه بيضاوى نخواهد بود
وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ
و بد مكانيست آتش دوزخ كه وارد ميشوند به آن .
وَ أُتْبِعُوا
و از پى در آمده شدند فرعون و قوم او
فِي هذِهِ لَعْنَةً
در اين دنيا لعنت و دورى از رحمت را
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ
و در روز قيامت نيز دورى از رحمت را كه مستلزم عذابست
بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ
بد عطائى است كه عطا كرده شد عطاء ايشان و آن لعنت در دارين است بنا برين ترجمه مخصوص بذم محذوفست ، اى بئس الرفد المرفود رفدهم
ذلِكَ
اين خبر
مِنْ أَنْباءِ الْقُرى
از أخبار شهرهاى خراب شده است
نَقُصُّهُ عَلَيْكَ
ميخوانيم قصهء آن را بر تو
مِنْها قائِمٌ
بعضى از آن شهرها باقى است و آثار آن به نظر مىآيد
وَ حَصِيدٌ
و بعضى از آن خراب و مفقود الاثر است و در تفسير عياشى از ابو بصير روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام
« فمنها قائما و حصيدا »
بنصب قرائت مىكردند
وَ ما ظَلَمْناهُمْ
و ستم نكرديم ما بر اهل آن شهرها باهلاك ايشان
وَ لكِنْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
و ليكن ايشان ستم كردند بر نفسهاى خود بارتكاب موجب هلاك و و عذاب
فَما أَغْنَتْ عَنْهُمْ آلِهَتُهُمُ
پس نفع نرسانيد و قدرت دفع نداشت از ايشان معبودان ايشان
الَّتِي
آن معبودانى كه از فرط جهالت
يَدْعُونَ
ميخواندند و مىپرستيدند
مِنْ دُونِ اللَّهِ
بجز از خداى
مِنْ شَيْءٍ
هيچ چيز از عذاب را
لَمَّا جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ
چون آمد فرمان پروردگار تو به عذاب و استيصال ايشان
وَ ما زادُوهُمْ
و زياده نكرد ايشان را معبودان ايشان
غَيْرَ تَتْبِيبٍ
غير از هلاك كردن و زيان رسانيدن را .
وَ كَذلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ
و اين چنين است گرفتن پروردگار تو
إِذا أَخَذَ الْقُرى
هر گاه بگيرد اهل شهرها را
وَ هِيَ ظالِمَةٌ
حالكونى كه اهل آن شهرها ستمكار باشند بر خود بارتكاب شرك
إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ
بدرستى كه گرفتن پروردگار تو دردناك